Samen met

Galanterieën in de vroegere smidse van Mildam

Luitzen Hoekstra voor de toenmalige woning op nummer 65. Links was de woonkamer, rechts de winkel. FOTO LUITZEN HOEKSTRA

Zijn moeder bleef al jong achter met zes kinderen, maar het pas ingevoerde weduwenpensioen was geen vetpot. En dus zegde de weduwe Hoekstra de huur van de boerderij langs de Tjonger op, verkocht ze het vee en begon ze in de voormalige smederij annex rijwielhandel aan de Schoterlandseweg 65 een winkeltje in galanterieën. Luitzen van 10 ontwikkelde er als oudste zoon zijn zelfstandigheid dankzij een flinke wiskundeknobbel en een gezond zakeninstinct.
Lees meer over
Heerenveense Courant

Luitzen is nog maar net gestopt met bezigheden voor de zaak, Hoekstra Installatiebureau. Hij was wel gestopt met werken toen hij 55 was, maar in zijn kantoor in de kelder zat hij nog dagelijks met ICT- zaken te goochelen. Luitzen: ,,Daar zijn ze op de zaak misschien best blij mee hoor, maar ik vind het zelf ook heerlijk! Ik heb gelukkig nog meer om handen, onroerend goed enzo.”

De 66-jarige die alles zonder financiële steun opbouwde, blikt terug. ,,Die tijd in de polder weet ik nog goed. Op mijn eerste fiets, door Holtkamp van oude frames en onderdelen aan elkaar gelast, ging ik naar school in Katlijk. Als het water hoog stond, ging dat over een smal paadje, dat was oppassen geblazen dat ik er niet in waaide. Op mijn tiende kon mem in Holtkamps voormalige smederij een winkeltje beginnen.”

Kop en schotel

Zo’n winkeltje liep niet vanzelf. Luitzen: ,,Mem begon met klompen verkopen, dat kon zonder vergunning. De winkeliersvereniging Oudeschoot stribbelde tegen, maar iemand van de Kamer van Koophandel Wolvega zorgde voor de papieren. Toen mochten we van alles verkopen. Ik weet nog dat er veel ‘dejeuneetjes’ over de toonbank gingen. Als je op bezoek ging, nam je zelf je kop-en-pantsje mee, dus dat kocht men dan snel.”

Intussen maakte Luitzen zijn lagere school af - eerst een klas overgeslagen en toen nog een 7e klas - en daarna naar de MULO in Heerenveen. De B-kant, hij bleek een kei in wiskunde. „Toen kreeg ik een beurs voor de HTS in Leeuwarden. Toch maar niet gedaan, ik wilde werken!”

Luitzen begon als leerling-elektricien, was onder andere 5 jaar technisch tekenaar en kreeg op z’n 22ste het toezicht op de elektrische installaties van een groot project.

Eigen bedrijf en wc-potten

Luitzen sleet banen en bazen, maar ontdekte vooral wat hij zelf goed kon. En onder een Groningse chef met wie niet viel samen te werken, had hij er de buik van vol: ,,De directeur probeerde me nog te lijmen met een eigen kantoor, maar ik wilde weg. Elders werken en in de avonduren van alles bijleren. Ik haalde alle papieren, maar was ook selfmade. Ik deed de boekhouding al voor mijn moeder. Ik woonde bij haar tot ik in 1972 trouwde. Zoals velen toen woonden Hilda en ik eerst in, ja, bij haar ouders. In 1973 bouwden we ons eerste huis in de Verzetslaan en in 1981 waagden we de sprong. We begonnen met een eigen bedrijf!”

Een successtory? Het gezin had ook tegenslagen. Al in zijn eerste jaar ging een grote klant failliet, waardoor Luitzen kon fluiten naar 30.000 gulden. Maar de doorzetter in hem keek vooruit. Na Auke Zoetendal (nu met pensioen) van het eerste uur groeide zijn zaak dan ook al snel uit tot vier en later zestien man personeel.

Luitzen: ,,Met kantoor aan huis was ik een aanwezige vader, maar Hilda en ik werkten wel 7 dagen per week, tot de avond aan toe. En we namen aan wat zich voordeed. Ons bed heeft zelfs een tijdje omringd gestaan door een partij wc-potten.”

Het echtpaar woont tevreden en ruim in hun vierde woning. Maar de bedrijvigheid aan de Schoterlandseweg 51 is niet verdwenen: de kleindochters komen er regelmatig winkeltje spelen...

Bron: Dorpskrant de Brêge Mildam

Dit artikel is het product van een samenwerking tussen de redacties van Leeuwarder Courant en Heerenveense Courant

Nieuws

menu