Zwitserleven

Je kon erop wachten, donderdagmiddag. ‘Die Epke, dat is wel klaar nu toch?’. Of: ‘Epke, wat wil hij nog?’

Renze Lolkema.

Renze Lolkema. FOTO ANNET EVELEENS

M’n whatsapp stroomde langzaam maar zeker vol. ‘Epke = over’. Daarna weer een appke: ‘Mooi geweest. #teoud’

Heel eerlijk: in vind ons Nederlanders (en dus ook ons Friezen) er niet gezelliger op geworden in coronatijd. We zeiken, we zeuren, we eamelje , we hebben ultrakorte lontjes. We zijn in elk geval negatiever dan ooit. We klagen over alles, we drammen en we hopen ons gelijk te vinden bij alles en iedereen die we spreken. En als diegene het niet met ons eens is, vinden we die persoon al snel een eikel.

We eamelje dus zelfs over Epke Zonderland, onze trots, onze baken van verlichting, onze eeuwige jeugd en misschien wel onze gezonde toekomst. Onze afgestudeerde arts die hoopt Nederland deze zomer weer net zo trots te maken als in 2012, toen hij olympisch goud dolf.

(Om van die negativiteit af te komen: wie straks een keertje ziek wordt, moet gewoon moet dokter Epke raadplegen. Elke patiënt die hem aan de lijn krijgt, knapt meteen op. Kan niet missen. Wel trouwens bellen na de Olympische Spelen, dan heeft hij pas echt tijd. Tot dan beperkt hij zijn spreekuur tot consulten met zijn eigen coach. Zijn rekstok is zijn thermometer. Zolang die goed en warm voelt, heeft hij olympische koorts: dat kan zomaar goud opleveren en daar gaan we ons allemaal beter door voelen.)

Epke Zonderland turnde donderdag inderdaad niet zijn beste oefening. Zijn vliegshow leek op het Schiphol van tegenwoordig. Alles bleef zo’n beetje aan de grond, alleen het hoogst noodzakelijke ging de lucht in.

Maar dokter Epke kent zijn eigen lichaam, zoals een goed arts betaamt. De geboren Lemster werd vorige week 35, een week eerder voor de tweede keer vader en moest vanwege de pandemie zijn olympische droom met een jaar uitstellen. Het mooie is, door die leeftijd weet hij wat hij doet. Daarom creëerde hij in de grensstad Bazel een soort van Zwitserlevengevoel. Wie hem hoorde praten voelde de rust. Geen paniek bij deze tegenslag, maar rust die rijk maakt.

Kijk, dat positivisme, die hoop, dat helpt pas echt in coronatijd.

renze.lolkema@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Column