Olympische serie (slot): Marit Bouwmeester won in 2012 geen zilver, maar miste het goud

In de sport is niet alles goud wat blinkt. In 125 jaar Zomerspelen wonnen elf Friezen zilver en brons. In aanloop naar Tokio een serie. Deel 9 (slot): Marit Bouwmeester, 2012.

Debuteren op de Olympische Spelen met zilver: veel sporters zouden er meteen voor tekenen. Zo niet Marit Bouwmeester. Voor de Laser Radial-stuurvrouw uit Warten gold only gold toen ze in 2012 van wal stak in Weymouth, waar de zeilwedstrijden voor de Spelen van Londen werden afgewerkt. Na tien races begon Bouwmeester aan de finale met evenveel punten als haar rivale Lijia Xu. De Chinese was in de beslissende wedstrijd welgeteld 8 seconden sneller.

,,Het was voor mij het slechtst denkbare scenario’’, zo keek de op 17 juni 1988 geboren Bouwmeester aan het eind van dat olympische jaar terug. ,,Ik had voor de Spelen alle in Weymouth gevaren wedstrijden gewonnen, maar ineens waren de omstandigheden anders. Ik baalde enorm. Ik ging voor goud, zo ben ik zeven jaar lang ‘opgevoed’. Mijn coach zegt altijd: tweede? Dat is de beste loser’.’’

Haar coach was destijds Mark Littlejohn. De Engelsman had zijn oogappel al op de Spelen van 2008 in actie willen zien, maar Bouwmeester wist zich niet te kwalificeren voor Peking, waar Xu beslag legde op brons. Dat kwam mede omdat Littlejohn in de voorbereiding door een hernia lange tijd was uitgeschakeld. ,,Met Mark erbij had ik Peking zeker gehaald’’, aldus Bouwmeester. ,,Ik moest echter vrijwel alles zelf regelen. Daar heb ik veel van geleerd. Ik baalde stevig dat ik de Spelen moest missen, maar het heeft mijn motivatie nog verder aangewakkerd.’’

Ze sloot snel aan bij de mondiale top. In 2011 won ze voor de eerste keer de wereldtitel. Richting Weymouth pakte ze meer prijzen en met een dusdanige overmacht dat ze ondanks haar debutantenstatus tot topfavoriet werd uitgeroepen. Vlak voor de start diende Bouwmeester een protest in. Ze was ontevreden over het haar toegewezen zeil van 5.76 vierkante meter. ,,Plooien onderin bij de mast en de giek. Het zeil ziet er uit alsof het al een week gebruikt is bij windkracht 8.’’ De organisatie (die bij toptoernooien zeilen en boten aan de deelnemers toewijst) gaf Bouwmeester gelijk en daarna een nieuw zeil.

Voor de Zuid-Engelse kust begon Bouwmeester met een zesde plaats. Ze lag op kop toen ze strafrondjes moest draaien wegens pompen. Bouwmeester was het daar niet mee eens. De zesde en tiende manche wist ze te winnen, maar dat was dus niet voldoende.

Ze kon dat moeilijk verkroppen. ,,Ik wilde na de medalrace mijn roer kapot slaan, maar dat lukte niet. Het moet niet arrogant klinken, maar ik vond gewoon dat ik de beste was. In mijn ogen had ik gefaald. Wat blijft hangen, is het gevoel dat ik niet zilver heb gewonnen, maar goud heb gemist. De frustratie zat diep. Ik heb na de serie wel gefeest, maar met mijn pokerface op. Het was dat Ben zei: je hebt zilver! Ga je nu eens normaal doen?’’

‘Ben’ is Ben Ainslie, viervoudig olympisch zeilkampioen en de toenmalige vriend van Bouwmeester. De relatie hield geen stand. Het was niet de enige breuk met een Engelsman die Bouwmeester moest verwerken. Ook Littlejohn ging een andere weg. Hij gaf in april 2013 aan het rustiger aan te willen gaan doen. Littlejohn (die voor Bouwmeester al voorbereidend werk in Rio had gedaan) verbond zich enkele maanden later aan de Amerikaanse zeilfederatie.

Bouwmeester probeerde het met diverse buitenlandse trainers alvorens ze de samenwerking aanging met Jaap Zielhuis, momenteel als bondscoach van de Nederlandse zeilselectie actief in Japan. De rest is geschiedenis. Tijdens de Spelen van 2016 voer Bouwmeester naar goud, het eerste zeilgoud voor Nederland sinds 80 jaar.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Olympische Spelen