'De beelden van hossende mensenmassa’s geven mij vooral hoop'

Je kon er niet omheen. Ik voelde de afgelopen weken twee kampen zich vormen. Een groep gruwt van de vele supporters bij sportwedstrijden, een andere juicht het juist toe. Zelf zit ik in het laatste kamp. Geen twijfel.

Johan Stobbe.

Johan Stobbe. FOTO ANNET EVELEENS

Ik snap het onbegrip. Zelf wil ik ook dolgraag weer eens naar een concert van pak ‘m beet Pearl Jam in het Ziggo Dome of Guns n’ Roses in het Groninger Stadspark. Want als er zoveel supporters naar de Formule 1 of het Nederlands elftal mogen, dan moet dat toch ook kunnen? Het voelt inderdaad als meten met twee maten.

Toch probeer ik het onbegrip weg te drukken. De beelden van hossende mensenmassa’s geven mij vooral hoop. Hoop dat het niet lang meer duurt voordat we alles weer mogen.

Een feestje met een coverband op het volgepakte plein hier in het dorp, een foute discoparty in het zalencentrum, het kan niet lang meer duren. Een organisator van een groot dansfestijn deelde die mening.

Dus ja, ik word vooral blij van de oranjegekleurde stoet mensen in de Zandvoortse duinen. Blij van een volgepakt plein voor een voetbalstadion. Blij van volle tribunes bij Cambuur of Heerenveen. Zeker omdat ik nog geen berichten heb gehoord van grote uitbraken door deze evenementen. Laat het alsjeblieft zo blijven.

Want wat is het heerlijk om weer aan de lijn te staan. Vorige week was het eindelijk weer zover, er werd weer gevoetbald door de jeugd. Hernieuwd kennismaken met de andere voetbalouders, samen een bakkie koffie in de rust en na afloop een klein biertje. En ’s avonds hetzelfde ritueel in de sporthal, want het volleybal gaat ook weer los.

De zaterdagen krijgen weer zin. Ik kon er niet aan wennen, weekeinden zonder bezoekjes aan het sportcomplex. Heerlijk, gisteravond ouderwets de wekker gezet omdat er deze ochtend om negen uur weer een echte voetbalwedstrijd gepland staat.

Twintig voor negen op het fietsje, kwart voor negen onder het genot van een eerste bakkie koffie klagen over het ongure aanvangstijdstip. Nog een tweede bakje en dan rustig naar het veld lopen.

De punten van de schoenen die donker kleuren van de dauwdruppels die glinsteren aan de grassprieten. De tenen die langzaam nat worden. Juichen om een treffer. Of mogen we alleen nog maar klappen. Dat zoek ik nog even uit. Maar zaterdag sportdag is terug. Wat een genot.

johan.stobbe@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Column