Schulting verrukt: 'Zie je wel. Ik ben de beste'

Waar menig atleet de teugels laat vieren na een olympisch jaar, trok Suzanne Schulting ze nog eens aan. Eén keer goud is mooi, je sport domineren veel mooier. Ze bekroonde een ongekend seizoen zondag met de wereldtitel.

Suzanne Schulting beleeft met haar moeder Hannie een intiem moment na het winnen van haar wereldtitel. FOTO ANDRE WEENING

Suzanne Schulting beleeft met haar moeder Hannie een intiem moment na het winnen van haar wereldtitel. FOTO ANDRE WEENING

Daar klonk de bel. Suzanne Schulting had nog 111 meter de tijd om Min Jeong Choi te passeren. Binnendoor, buitenom, desnoods dwars erdoorheen. Haar twee eerdere pogingen waren te voorzichtig geweest, het was nu of nooit. Intuïtief voelde ze dat ze sterker was, dat het beste er bij de Koreaanse af was.

Daar was het gaatje, aan de binnenkant, precies groot genoeg. Aanzetten, inhalen en nog twee bochten blijven staan. Na de finish eerst twee gebalde vuisten de lucht in. Daarna meteen gevolgd door een vingertje richting haar vriend, familie en fans. Zie je wel. Ik ben de beste.

Lees ook : Schulting na wereldtitel: dit is echt niet normaal

Zo simpel als het allemaal klonk, was het voor Schulting niet geweest. Ze was in Sofia de sterkste shorttrackster van allemaal. Dat straalde ze vanaf de eerste voorrondes uit, dat was vanaf de tribunes te zien, dat vertelden alle rondetijden, dat was ze trouwens al het hele seizoen.

Straatvechter

Maar een discutabele jurybeslissing op zaterdag maakte de route naar haar eerste wereldtitel een stuk ingewikkelder. In haar halve finale van de 1500 meter leek ze simpel naar de winst te schaatsen, maar de scheidsrechters vonden dat een touché met een Française ergens halverwege de rit niet door de beugel kon. Een penalty, nul punten, en dus een valse start van het toernooi.

'En nu? Meer van dit dit. Blijven heersen in het shorttrack'

Natuurlijk was er frustratie. Maar niet te veel en niet te lang. Schulting (21) is na haar olympische goud van vorig jaar een complete schaatsster geworden. Topfit, technisch en tactisch nagenoeg perfect, maar ook rustiger in de bovenkamer. Bondscoach Jeroen Otter noemt haar een straatvechter. Iemand die al haar tegenstanders knock-out wil slaan, iedere race weer.

Maar Schulting heeft geleerd dat er ook een andere route is naar succes. Nog altijd agressief, maar met een klein beetje meer beleid. Soms kan een tweede plaats ook goed zijn, in dienst van het grotere doel.

Nog drie goede afstanden zouden haar nog altijd de kans bieden om overall wereldkampioen te worden. Dat was wat ze wilde, niet de beste zijn op één afstand, maar kunnen zeggen dat je echt de beste shorttrackster van de wereld bent.

'Van zwaar kloten naar fantastisch naar zwaar kloten'

Ze herstelde zich zaterdag al knap op de 500 meter. Met brons op haar minste afstand deed ze weer mee voor het klassement. Op haar favoriete afstand, de 1000 meter, duldt ze al een jaar niemand in haar buurt. Ze won ‘haar afstand’ met vlag en wimpel. En dus kwam het aan op de superfinale. Ze moest voor Choi blijven en gooide haar laatste krachten in één sublieme inhaalactie. In extase trok ze Otter bijna over de kussens.

,,Het was een ouderwets weekendje shorttrack’’, zei Schulting, nadat het Wilhelmus door de nagenoeg lege Arena Armeets had gegalmd. ,,Van zwaar kloten naar fantastisch naar zwaar kloten’’, doelde ze op haar peperdure valpartij in de relay, nog na de superfinale. ,,Zo’n kampioenschap gaat nooit zoals je wilt. Gisteren leek mijn droom nog in duigen te vallen. Maar het kon niet beter eindigen dan dit.’’

Na de Europese titel en de eindzege in twee wereldbekerklassementen paste in Bulgarije maar één slot. De wereldtitel. ,,Ik wilde zo graag laten zien dat ik geen eendagsvlieg ben. Dit was de ultieme test. Nu ben ik 21 jaar en heb ik alles al gewonnen. En nu? Meer van dit. Blijven heersen.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport