Op de tribune bij Almere-Cambuur: de vrijheid van een voetbalwedstrijd met publiek

Supporters op de tribune tijdens de voetbalwedstrijd tussen Almere City FC en Cambuur. De wedstrijd valt onder een reeks van proefevenementen waarbij Fieldlab onderzoekt hoe grote evenementen met publiek veilig kunnen plaatsvinden in coronatijd. Foto: ANP/Vincent Jannink

Verslaggever Johan Stobbe is zondagmiddag bij Almere City-Cambuur. Een wedstrijd in coronatijd mét publiek. In deze column zijn ervaringen.

Almere City op zondagmiddag 12.15. Het is doorgaans geen wedstrijd om als sportjournalist naar uit te kijken. Om nou te zeggen dat het Yanmar Stadion een bruisende plek is in voetballand, nee. Maar Almere City-Cambuur was een wedstrijd waar ik meer naar uitkeek dan welke andere voetbalwedstrijd ook.

De reden is simpel. De wedstrijd maakt onderdeel uit van de experimenten van Fieldlab, dat kijkt op welke manier er weer mensen naar bijvoorbeeld stadions, concertzalen en theaters kunnen. Hoe we weer terug kunnen naar het leven voor corona.

Dat leven lijkt alweer mijlenver achter ons te liggen. En wat heb ik het gemist. Meer dan ik dacht. Ik merkte het aan de lach die zich automatisch op mijn gezicht plooide toen naar Almere toereed en groeide toen ik op de parkeerplaats buiten het stadion liep. Na een wattenstaafje diep in zowel het linker als rechter neusgat lag de weg naar de vrije wereld open.

De eerste stappen in een wereld zonder anderhalve meter zijn onwennig. In de zogenoemde groene bubbel is de horeca open en mag iedereen zich vrij bewegen. De lucht van bier en frituurvet is heerlijk. De discussie tussen een groep jongeren over wie hoeveel bier moet halen, zorgt voor een vrolijk gevoel. Het is nog niet eens 12 uur, maar het bier vloeit rijkelijk.

Een vriendelijke steward wijst aan waar de toiletten zijn. Die bevinden zich achter een grote groep mensen, die in de rij staan voor twee loketten waar drankjes verkrijgbaar zijn en eentje met snacks. Probleem. Hoe kom ik daar?

De eerste gedachte is om met een grote boog om de groep heen te lopen. Dan besluit ik dat ik er dwars doorheen ga. Fuck it! Iedereen heeft voor binnenkomst immers een negatieve coronatest moeten overleggen?

Ik manoeuvreer me tussen de voornamelijk mannen door als in mijn beste jaren op het lokale pleinfeest of de Zwarte Cross. Een stootje hier, een duwtje daar. Maar om me heen louter vrolijke gezichten. In het toilet kijk ik in de spiegel. De glimlach heeft plaatsgemaakt voor een brede lach. Zo voelt het vrije leven dus. Ik heb het gemist.

Nieuws

Meest gelezen