SC Heerenveen: club van families, vrijwilligers en veelomvattende problemen. Hoeveel supporters zijn de voorbije jaren gefrustreerd afgehaakt? | opinie Sander de Vries

Sfeerbeeld in het Abe Lenstra-stadion, vlak voor de aftrap van SC Heerenveen-Vitesse (1-2) op 30 oktober. FOTO ANP

SC Heerenveen leeft onder hoogspanning toe naar het thuisduel met PEC Zwolle. Johnny Jansen ligt onder vuur, zijn positie wankelt. De kritiek is terecht, maar de problemen van de club liggen dieper en gaan ver terug.

Johnny Jansen gaat op korte termijn om tafel met de clubleiding over zijn toekomst bij Heerenveen. De uitkomst van het gesprek laat zich raden. De Noordwoldiger krijgt met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te horen dat zijn aflopende contract niet wordt verlengd.

Veel kritiek op Jansen is terecht. Te vaak lijkt het voetbal nergens op. De ploeg voetbalt zielloos, van teamgeest is onvoldoende sprake. Na de wedstrijden speelt Jansen steevast dezelfde band af over stappen maken, verbeterpunten en ontwikkelen. Vanuit de spelersgroep zwelt het gemor over de trainer aan. Zou hij het zelf weten – of niet willen zien?

De beslissing die de club straks neemt om niet met Jansen door te gaan is begrijpelijk. Ferry de Haan had zijn trainer al lang duidelijkheid moeten geven, maar de nieuwe technisch manager is zelf overduidelijk nog zoekende in het Abe Lenstra-stadion. Slagvaardig is hij bovendien allerminst.

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, zo heeft het verhaal over Kees van Wonderen nog maar eens bewezen. De Haan blijft het nieuws ontkennen, maar voor deze krant staat onomstotelijk vast dat er is gesproken tussen Heerenveen en het zogenaamde ‘kamp Van Wonderen’. De huidige trainer van Go Ahead Eagles blijft zodoende vrij van blaam, praten met een club terwijl er nog een collega-trainer zit is immers niet chique, maar alle communicatie komt via een omweg alsnog bij hem terecht.

Haalt Jansen überhaupt het einde van het seizoen? Wie de ploeg dinsdagavond zag voetballen voor de beker tegen Go Ahead Eagles (0-1) vermoedt van niet. De trainer bungelt al weken aan een flinterdun koord dat nu op knappen staat.

Lost een nieuwe trainer alle problemen op? Natuurlijk niet. Het is een illusie om te denken dat Heerenveen zonder Jansen opeens de Friese variant van totaalvoetbal op de mat legt.

Mogelijk helpt een (vroegtijdig) vertrek voor de korte termijn, omdat nieuwe ogen dwingen. De problemen van de club liggen echter dieper en gaan ver terug.

Hoeveel verkeerde spelers zijn er de voorbije jaren aangetrokken? Hoeveel miljoenen verdampt? Hoeveel bestuurders faalden? Bij vrijwel iedere duurbetaalde directeur of manager kun je het scenario vooraf uittekenen: allemaal spreken ze met een ernstig gezicht over het clubbelang, maar uiteindelijk telt het eigenbelang nog nét iets zwaarder.

Algemeen directeur Cees Roozemond heeft gelijk als hij zegt dat de erfenis uit het verleden loodzwaar is. Een erfenis overigens waarvoor hij zelf al jaren vanuit verschillende rollen medeverantwoordelijk voor is. Niemand buigt de neerwaartse spiraal waarin Heerenveen zit zomaar om. Maar nu gebeurt het omgekeerde. Heerenveen glijdt steeds verder af. Zowel op de ranglijst als van de eigen supporters.

Een paar redenen. Logischerwijs vergroot corona – lees: de lege stadions – de kloof tussen fans en club. Het armetierige voetbal helpt allerminst mee. Maar bovenal staan het gebrek aan visie en de gladde praatjes haaks op alles wat Heerenveen de club maakte die het was.

Nu lijkt alles te draaien om beeldvorming. Om positieve berichtjes op sociale media. Of het nu gaat om de opgepoetste jaarcijfers of de holle frasen over ‘partners’. Heerenveen is geen club van partners. Heerenveen is een club van mensen. Van families en vrijwilligers. Van mensen met hart voor de club. Hoeveel zijn er de voorbije jaren gefrustreerd afgehaakt en geloven de praatjes dat ,,we zowel financieel als sportief op de goede weg zijn” niet meer?

Hun clubhart klopt niet meer.

Nu heeft Heerenveen voor het zoveelste achtereenvolgende seizoen een tussenjaar. Van een breed gedragen plan dat moet leiden tot de wederopbouw van de club is geen sprake. Spelersverkopen dekken jarenlang de tekorten, vanuit de jeugdopleiding kwam weleens een parel door. Beide inkomstenstromen zijn nagenoeg opgedroogd. Kapitaal op het veld staat er vrijwel niet, de opleiding is uitgehold, de tekorten in relatie tot de inkomsten zijn nog steeds te groot.

De problemen van Heerenveen zijn zo veelomvattend, dat je eigenlijk niet weet waar je moet beginnen. Het Stichtingsbestuur – het hoogste cluborgaan – wil de veranderingen top-down doorvoeren. Eerst een nieuwe raad van commissarissen, vervolgens moet in het voorjaar van 2023 een nieuwe algemeen directeur komen, gevolgd door andere veranderingen op de werkvloer.

Bedrijfskundig gezien is dat ongetwijfeld de juiste weg. Maar ondertussen worstelt Heerenveen al tijden met zichzelf en dringt de vraag zich steeds luider op: is het straks niet te laat?

Nieuws

menu