Olympische serie. Ronald Zoodsma: 'In Barcelona had onze doelstelling goud moeten zijn'

In de sport is niet alles goud wat blinkt. In 125 jaar Zomerspelen wonnen elf Friezen zilver en brons. In aanloop naar Tokio een serie. Deel 8: Olof van der Meulen, Jan Posthuma, Ronald Zoodsma, 1992.

De olympische triomf van de Oranje-volleyballers in 1996 staat gegrift in het geheugen van miljoenen Nederlanders. Niet voor niets werd de 3-2 overwinning op Italië uitgeroepen tot ‘sportmoment van de twintigste eeuw’. De Friese inbreng was groot: Jan Posthuma, Olof van der Meulen, Richard Schuil en bondscoach Joop Alberda.

De gouden medaille doet wellicht vergeten dat de volleybalploeg al in 1988 en 1992 van zich deed spreken. In Seoul werd de vijfde plaats behaald. Dat was na een olympische absentie van 24 jaar een grote verrassing. Posthuma en de op 5 september 1966 in Sneek geboren Ronald Zoodsma waren van de partij. Vier jaar later werd zilver veroverd. Posthuma en Zoodsma waren er wederom bij en inmiddels was Van der Meulen toegetreden tot de selectie.

,,Met het bereiken van de olympische finale hadden we onze eerste doelstelling verwezenlijkt’’, vertelt Zoodsma. ,,Die stamde uit 1985, toen we aan het traject begonnen en dagelijks in Amstelveen gingen trainen. Achteraf kun je zeggen dat het een verkeerde doelstelling was en dat we voor het hoogste hadden moeten gaan. Maar goud is er dus toch nog gekomen. Dat die prestatie het zilver van Barcelona overschaduwt, kan ik begrijpen. En dat ik er niet meer bij was in Atlanta, was mijn eigen keuze waar ik geen spijt van gehad heb.’’

Zoodsma was apetrots toen hij de Spelen van Seoul bereikte. ,,We hadden een geweldige lichting. Oranje was de smaakmaker, zeker toen we dik wonnen van Frankrijk, nummer drie van de wereld. De vijfde plaats was een waanzinnig goed resultaat. Vergis je overigens niet in de Spelen. Voor volleyballers is dat gewoon een toernooi. Niks geen ‘olympische romantiek’. Op een vrije dag moesten we trainen.’’

Op weg naar de Spelen van Barcelona viel Oranje uiteen. Drie spelers en bondscoach Arie Selinger kozen voor ‘vette’ contracten bij buitenlandse clubs. Zoodsma speelde in Italië, Duitsland en Griekenland. ,,Het onbevangene was er toen af. Van jager kwamen we met Oranje in de positie van opgejaagd. De ‘buitenlandse’ jongens werden weer bij de selectie gehaald en Selinger ook. Hij wist dat alleen het sterkste team succes zou hebben. De jongens die in Amstelveen waren gebleven, zagen dat op een gegeven moment ook in.’’

Nederland startte in Barcelona slecht. Cuba won de openingswedstrijd met 1-3. Sets gingen tot 15 punten en alleen op eigen serve kon worden gescoord. In de groepsfase waren ook Brazilië en Rusland te sterk.

Oranje ging als vierde van de groep door en stuitte in de kwartfinale op favoriet Italië. ,,Toen waren we op ons best’’, zegt Zoodsma. Na de 3-2 zege wachtte opnieuw Cuba. ,,Die halve finale werd in de ochtend gespeeld. We wisten dat de Cubanen dan nog niet wakker waren en begonnen messcherp. We denderden er overheen.’’

Via 15-11, 15-13 en 15-9 stond Oranje in de finale. ,,Daarin konden we het niet meer opbrengen. Als de doelstelling is bereikt, doet dat iets met een team.’’ Brazilië kende geen pardon: 12-15, 8-15, 5-15. ,,Twee maanden later troffen we ze weer en mepten we ze de zaal uit. Toen dacht ik wel even: waarom speelden we niet zo in Barcelona?’’

Zoodsma koestert de zilveren medaille. ,,Vooral de weg naar dat succes was onvergetelijk.’’ En 1996? ,,Ik koos met m’n volle verstand voor mijn gezin, onze zoon Rutger werd geboren. Ik was de drive toen ook al wat kwijt. Geen goud voor mij dus, maar toch voel ik me een beetje winnaar. Ik ben een van de mannen geweest die de route naar het succes heeft uitgezet.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport