Deze keer leidt de sport niet af, is sport niet het gezelligste vertier, is sport even geen amusement ofzo

Het zou zo’n heerlijke sportzomer worden. Een paar oppervlakkige maanden vol EK voetbal, Tour de France, Wimbledon en als toetje de Olympische Spelen, er leek niets leukers.

Renze Lolkema.

Renze Lolkema. FOTO ANNET EVELEENS

Maar op een of andere manier leidt deze keer de sport niet af. Is sport niet het gezelligste vertier, is sport even geen amusement ofzo. Althans, niet voldoende. Met de voorbije twee weken als anticlimax. Eerst die aanslag op Peter R. de Vries en dan deze donkere donderdag zijn definitieve dood. Hoe kan ik me nou nog vermaken als het geweten van Nederland is vermoord?

Ik hield ook al zo’n onbehaaglijk gevoel over aan die uren durende EK-finale van afgelopen zondagnacht. Drie jonge Engelse jongens moesten nadat ze hun penalty hadden gemist het ontgelden vanwege hun huidskleur. Oké, het leek alsof ze auditie deden voor de filmversie van Dokter Bibber, maar ik kan me niet herinneren dat Marco van Basten (EK 1992), Ronald de Boer, Phillip Cocu (WK 1998), Frank de Boer, Jaap Stam of Paul Bosvelt (EK 2000) ooit is verweten dat hun witte uiterlijk iets te maken had met hun bloopers.

(Toen Clarence Seedorf de zijne miste op het EK’96 heb ik nooit een verband gelegd tussen zijn voorkomen en zijn fatale fout. Ik was diep teleurgesteld, dat wel. Helemaal toen hij dat in ’97 weer deed. Jaren later konden we dat weggelachen met de hit van Freek de Jong: ‘ Wat kon Seedorf nou gebeuren toen hij van 11 meter schoot? Er is leven, er is leven na de dood’. )

Ik heb racisten trouwens nooit begrepen. Waarom zij denken superieur te zijn aan hun donkere medeburgers, hebben ze nooit goed onder woorden kunnen brengen. Ja, alleen als niemand hen tegenspreekt. Ik word bijvoorbeeld alleen maar lelijker als de zon lang en intens schijnt. Loop rood aan bij zinderende temperaturen en verbrand pijlsnel als ik niet uitkijk. De huid van donker Nederland glanst en schittert in zowel de zomer als de winter. Dat kan ik van mijn bleke verschijning in elk geval nooit zeggen.

Maar goed, Peter R. de Vries is dus dood. Meedogenloos de mond gesnoerd. Met de Olympische Spelen in aantocht is dit nou net niet het nieuws dat we kunnen gebruiken (hoewel zoiets qua timing nooit goed uitkomt).

Het heeft voor mij de voorpret in elk geval flink verpest.

renze.lolkema@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Column