Waarom moet de sporter zich verantwoorden voor zijn prestatie?

Marit Bouwmeester in actie tijdens de Olympische Spelen in Tokio. FOTO EPA/OLIVIER HOSLET

Wat is er soms aan de hand met de vaderlandse sportpers. En dan in het bijzonder de verslaggeving bij de Olympische Spelen nu gaande in Tokio. Is het jetlag, zijn het bijwerkingen van vaccinaties of valt de sake niet helemaal jofel?

Te vaak hoor ik interviews met sporters waar verwijt in doorklinkt. Met name sporters na een finale waarin ze het net niet gehaald dan wel gefaald hebben. Althans dat proef ik vaak in de ondertoon van de vraag (ik citeer niet, maar interpreteer): ‘waarom deed je (niet) zus of zo’, ‘was het niet beter geweest dat’, of – heel erg – ‘had je je huiswerk wel goed gedaan, je weet toch dat …’. Met andere woorden: ‘waarom heb je gewoon niet gewonnen’.

Alsof de sporter ter verantwoording wordt geroepen. Op het matje van de directeur en over diens schouder, instemmend meeknikkend, de complete natie voor wie alleen winst telt. We zagen het ook tijdens de afgelopen EK voetbal. De hysterie, de opgeklopte gekte. De titel was al binnen, o ja, alleen nog even een paar wedstrijden winnen voor de vorm. Je ziet het nu ook. De idiote prognose vooraf: 48 medailles. Gebaseerd op resultaten uit het verleden en verwachtingen in het heden. Dank je de koekoek. Dat is net zo opportuun als menen dat covid-19 zicht iets aantrekt van de anderhalve meter-regel.

Er wordt vaak alleen herkauwd

Denk je dat de betreffende sporter zelf niet goed ziek is van zijn teleurstellende prestatie? Of misschien juist euforisch vanwege boven zichzelf uitgestegen te zijn, maar niet hoog genoeg voor een plek op de berg Olympus, in het geval van Tokio Mount Fuji. Dat hem dat dan min of meer kwalijk wordt genomen, ‘ons’ is een plak door de neus geboord.

Door het tijdsverschil met Japan, het is er zeven uur later zodat de meeste evenementen zich tijdens onze nacht afspelen, wordt in de praatprogramma’s vaak alleen herkauwd. Weer Van Vleuten die zich misrekende om vervolgens weer tien minuten te mitsen en te maren en te speculeren hoe wat anders had gemoeten en gekund.

Of Bouwmeester die toch een jaar de tijd had om de getijdentabel van het wedstrijdwater uit haar hoofd te leren. Een witte raaf als de Oostenrijkse wielrenster Anna Kiesenhofer die goud op de weg won, wordt weggezet als amateur, terwijl zij zich waarschijnlijk het meest professioneel en wetenschappelijk heeft voorbereid.

Sporters blijven faalbaar

Sporters hebben naast aanleg en verstand, net als iedereen, hart, longen en spieren waar ze het mee moeten doen. Er wordt vast gesleuteld aan van alles, maar ze blijven faalbaar. Wie sommige evenementen bekijkt, neem het zeilen, ziet op het scherm bijna een scene uit een computergame. Lijnen, vlakken, vlaggetjes, namen van deelnemers, de complete route uitgetekend. Je denkt al bijna dat je met je afstandsbediening de wedstrijd kan beïnvloeden. Komt er vast nog wel van: de betaalspelen. Een soort virtual reality maar dan minder virtueel.

De eerste atleet die gemanipuleerd met algoritmes en kunstmatige intelligentie de Olympische arena betreedt, bestaat nog steeds niet. Het is te hopen dat het er ook nooit van komt. Laten we vooral genieten van de sport.

Sido Martens, Leeuwarden.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Opinie