Achter de kolommen | Journalistieke afwegingen: moet de omgekeerde vlag wel of niet op de voorpagina?

LC-hoofdredacteur Sander Warmerdam. FOTO LC

Prinsjesdag is eigenlijk de saaiste dag van het jaar. Het draaiboek staat al maanden vast en de troonrede bevat vaak weinig nieuws.

Toch kijken alle kranten, politici, talkshows en bestuurders maanden reikhalzend uit naar het evenement. Ook oranjefans vinden het heerlijk om zich te vergapen aan de jurken en koetsen van de koninklijke familie en de hoedjes van de gasten. Het kon niet op voor de royaltyfans dit jaar. De uitvaart van de Britse koningin Elizabeth leek wel een week te duren. Prinsjesdag was een soort toetje maar stak wel wat kleurloos af tegen de pomp and circumstance (‘pracht en praal’) in Londen.

Anders

Minutieus volgen alle hoofdrolspelers op de derde dinsdag van september de traditie, van het openen van de vergadering (13.00, de aankomst van koning Willem-Alexander bij de Koninklijke Schouwburg (13.20) tot de balkonscène op Paleis Noordeinde (14.00) en het aanbieden van de rijksbegroting (in ‘het koffertje’, om 15.00).

Toch zal iedereen die het televisieverslag heeft gezien gemerkt hebben dat het dit jaar anders was. Langs de rijroute van de Glazen Koets stonden boze onderdanen. Ze joelden, staken hun middelvingers op en zwaaiden met omgekeerde, blauw-wit-rode, vlaggen.

Automatisch begint dan het denken op de redactie. Hoe opmerkelijk is dit? Wat vinden we ervan? Hoe groot is de groep die demonstreert en is die representatief en relevant genoeg om mee te nemen in onze berichtgeving? Sommige demonstranten willen alleen een podium voor hun boodschap (de kranten of tv) en daar wil je vaak juist níet aan meewerken.

Mismoedig

In het avondoverleg met de chefs en eindredactie kwamen deze vragen naar boven bij het kiezen van de voorpagina. Onze politiek verslaggever hield een hartstochtelijk pleidooi voor de bijzondere foto waarop prinses Beatrix vanachter een raam mismoedig kijkt naar demonstranten met een spandoek waarop de premier wordt beledigd. Uiteindelijk kozen we voor een indeling waarop de twee uitersten hard tegenover elkaar werden gezet, met de omgekeerde vlag als ultiem symbool van afkeuring.

Niet alle lezers waardeerden die keuze. Een lezer uit Lemmer liet in een telefoongesprek weten dat hij trots is op de Nederlandse vlag en dat het hem pijn doet om het blauw boven te zien. Ik heb hem uitgelegd dat het in dit geval gaat om journalistieke verslaggeving, niet onze mening. Nieuws is wat afwijkt van het normale. We vonden de openlijke uitingen van protest op een dag van traditie zo opmerkelijk dat we ze niet wilden negeren.

hoofdredactie@lc.nl

Nieuws

menu