Nieuwe vriend

Was ik nou gek? Ik had de eieren uit het kippenhok toch zeker op de plantentafel gelegd? Al een tijdje gebeurden er geheimzinnige dingen in de tuin. Als ik de kippen ’s ochtends losliet, de eitjes raapte, ze in het voorbijgaan even neerlegde en de boel vervolgens vergat bleek de oogst een paar uur later steevast verdwenen.

Jantien de Boer.

Jantien de Boer. FOTO NIELS WESTRA

Lagen de eieren in de wastafel bij de wc misschien? In de fruitmand? Had ik ze in mijn jaszak laten zitten? Was dit het begin van mijn onvermijdelijke geestelijke neergang?

Maar op een dag zag ik, terwijl de kippen kakelend het trappetje afkwamen, een schaduw in de rij zwarte elzen. Iemand hield me nauwlettend in de gaten en toen hij merkte dat ik terugkeek, ging hij er als de wiedeweerga vandoor.

Ik legde een ei op de plantentafel, pakte mijn verrekijker en ging meters verderop in de tuin zitten.

Pas na lang wachten kwam de vogel terug. Hij zat krassend in de boom, pikte zenuwachtig in wat elzenproppen, en liet zich na enig aarzelen als een aap langs de takjes naar beneden glijden.

Daarna bracht hij een paar meter boven de grond, als een inbreker die zijn object aflegt, de situatie in kaart. Hij inspecteerde de boel van links, van rechts, van voren en van achteren, streek neer op het hek, hipte naar het ei, nam het bijna teder in zijn snavel en vloog er majesteitelijk mee weg.

Sindsdien ben ik in opleiding. Als mijn nieuwe vriend te lang op zijn ontbijt moet wachten, omdat ik uitslaap bijvoorbeeld, hoor ik hem klagen. En vanochtend, toen ik hem eigenlijk was vergeten, liet hij vanuit het gebladerte een bescheiden krasje horen.

Ik draaide me om, liep weer naar binnen, zocht een oud exemplaar uit de eiermand en legde het kleinood voor hem klaar tussen de pluksla. Je zou inderdaad kunnen denken dat ik hem train maar het is eerder andersom. Hij richt mij af.

En hij blijft schuw. Zwarte kraaien worden immers het hele jaar door bejaagd en de vogels die de meeste risico’s nemen zijn de klos. ,,Eigenlijk, zei grutto-boer Murk Nijdam laatst tegen me toen ik hem over mijn maat vertelde, zorgt de mensheid er op die manier voor dat de kraaienpopulatie steeds slimmer wordt. ,,Want wy sjitte de domsten.’’

Van de weeromstuit werd ik plaatsvervangend trots.

En nee, ik word niet door iedereen begrepen. ,,Voer jij een kráái?’’, vroeg iemand laatst met afschuw in haar stem. Ze vond zwarte kraaien vreselijk en mij min of meer dom.

Maar ik weet bijna zeker dat ook zij wordt beschouwd, door nuttige, schrandere schaduwen in haar tuin.

Jantien.de . boer@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column