Net als wij

Dinsdagavond, na avondkloktijd, een bevriende directeur van een middelgroot zorgbedrijf belt me op. Ze vraagt me mee te denken over de werksfeer binnen haar bedrijf. ‘Vertel eens’ is mijn beginvraag, terwijl ik een wijntje inschenk en me op de bank nestel, met de poes op schoot.

Irma van Steijn.

Irma van Steijn.

Ze brandt los: ,,De sfeer is de afgelopen maanden verslechterd. Er wordt meer gemopperd en er worden bondjes gevormd, met name door de medewerkers die ik het minste zie. Ik merk korte lontjes zonder dat mensen openlijk een eerlijke discussie aandurven. Het frustreert me mateloos wanneer ik merk dat er echt iets speelt en de ander er niet mee komt, en mij zelfs actief probeert te ontlopen. Ik vind namelijk dat juist door even met elkaar te schuren, er glans kan ontstaan.’’