Klein Chemisch Afval

‘Mijn baas houdt toch al niet van mij’’, zei de inzamelaar van het Klein Chemisch Afval. Door mijn schuld is dat alleen maar erger geworden.

Foto Annet Eveleens

Foto Annet Eveleens

Eens in de zoveel tijd rijdt een Omrin-auto door de stad die zulke viezigheid inzamelt en overal een kwartier blijft staan. Van tevoren krijg je een roze briefje in de bus met zijn rooster en standplaatsen.

Andere mensen brengen het in rode containers, ik zag ze wel lopen, dus ik begon al op achterstand. Ik kwam hier met twee plastic tassen. In de een zat een blik stinkende carboleum, in de ander een emmer latexverf en twee blikken gewone verf. Die hebben jaren in een hoek in de tuin gestaan, die latex zou nog wel eens van de vorige bewoners kunnen zijn, en die carboleum iets uit de oertijd. Ik was het al een keer vergeten, nu ging het eindelijk weg.

,,De vorige keer had ik u gemist’’, zei ik om een praatje met de man te maken, die met een mondkapje voor aan het werk was tussen zwarte vaten. ,,En ik was alweer bijna te laat. Maar gelukkig stond op het roze briefje dat u nog in de stad was.’’

,,Roze briefjes, daar weet ik niks van’’, zei hij. ,,Ik rijd mijn route en over een uur ben ik klaar. Dit spul heeft zeker buiten gestaan?’’ Dat gaf ik toe, het carboleumblik was roestig, alles was nat van de regen.

,,Lekker’’, zei de man. ,,Ik doe het hier wel in, dan redt de baas zich er maar mee. Die houdt toch al niet van mij.’’

,,Ik heb niet zo vaak Klein Chemisch Afval’’, verontschuldigde ik me. ,,De vorige keer is wel vijftien jaar geleden.’’

,,Gelukkig maar’’, zei de man. ,,Dan ben ik de volgende keer dat u komt met pensioen.’’

Werken met Klein Chemisch Afval is vast geen pretje.

asing.walthaus@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column