Huisvis Henk

Nu onze levens klein zijn en uitstapjes schaars, veranderen onbenulligheden ineens in ware hoogtepunten.

Zo stond ik me deze week te verkneukelen voor de schuifpui van dierenwinkel Jumper in Leeuwarden als een dreumes voor de ingang van een ballenbad.

Ik ging Henk zien.

Een vis.

Henk, zo had collega A. een paar dagen eerder met wilde armgebaren verteld, was zonder twijfel een van de wonderlijkste schepselen die hij ooit had aanschouwd. Een geval met een ragfijne, blauwrode schakering en voorzien van een onbestemde bult, net als een dromedaris, maar dan bovenop zijn kop. ,,Je weet: het is een vis. Maar het lijkt een radarschip.’’

Dat ‘radarschip’ wilde ik met eigen ogen wel eens zien.

Geen probleem, zei medewerker Dirk, een rijzige visexpert in rode bedrijfspolo, en in zijn kielzog stapten A. en ik naar boven, naar de visafdeling.

Tientallen aquaria boden zicht op een uitbundig gekrioel van Zuid-Amerikaanse en Aziatische levensvormen. Achter één van de vensters glinsterde een school kardinaalsvisjes als knikkers in een kinderhand. Een bak verderop dook een schuwe meervalachtige in een pijpje.

,,Nou, dit is dus Henk’’, sprak Dirk. ,,Henkie de Huisvis.’’

Gescheiden van de andere aquaria schoof traag een opzienbarende creatuur langs het glas. Niet met de lege ogen van een vis, nee, nieuwsgieriger, bijna met een zweem van warme belangstelling.

,,Hij volgt je!’’ A. verslikte zich in zijn enthousiasme. ,,Check dan, man. Hij zoekt interactie!’’

Dat laatste kon zomaar kloppen, vertelde Dirk. Sinds Henk ruim twee jaar geleden naar Leeuwarden was gekomen, niet per se als koopwaar, maar als blikvanger in de ,,showbak’’, had de vis zich als sociaal wezen ontwikkeld. Niet naar de andere vissen in zijn aquarium - die tolereerde hij alleen bij hoge uitzondering - maar naar mensen. Dirk durfde te stellen dat sprake was van een vriendschapsband tussen hem en de vis die hij dagelijks met zorg omringde.

Als om die stelling kracht bij te zetten nam hij een brokje voer in zijn hand en stak die in het water. Henk naderde, zoog de delicatesse op met zijn bolle lippen en vlijde zich heel even tegen Dirks strelende vingers - de kenmerkende bult schommelde als een stevige vanillepudding op zijn vissenporem.

Henk is een flowerhorn , doceerde Dirk, een vis die niet aan de creativiteit van de Schepper, maar aan de kweekzucht van de mens ontsproot. In de jaren negentig van de vorige eeuw verscheen de soort voor het eerst op de consumentenmarkt in Zuidoost-Azië, het resultaat van een intensief kruisprogramma. Al snel raakte de hybride in trek onder hobbyisten, vooral vanwege de bloemrijke patronen op zijn lijf, maar ook vanwege zijn symbolische waarde. Nog steeds geloven eigenaren in verschillende Aziatische landen dat de flowerhorn hen geluk en fortuin brengt.

Dirk stak zijn blote arm nog eens in het kraakheldere aquariumwater. We zagen hoe Henk hem zachtjes tegemoet zwom en voorzichtig kopjes gaf. ,,Zie je?’’ Dirks glundering scheen door zijn mondkapje heen. ,,Henk vindt alles goed.’’

Ze hadden gelijk, daar in Zuidoost-Azië. Henk wás een gelukbrenger.

wieberen.elverdink@lc.nl

Twitter: @WElverdink

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Video