Het is best vleiend om gemist te worden

Een tijdje was deze column stopgezet.

Foto Annet Eveleens

Foto Annet Eveleens

Ik was er even tussenuit. Zonder hond, want die heeft op eerste paasdag een spuitje gekregen, een verdrietige aangelegenheid waar ik al eens over geschreven heb.

Dat stopzetten beviel niet iedereen. Een passerende mevrouw stapte van haar fiets om te vragen of ik misschien ontslagen ben, een ander mailde: ,,Iemand vertelde me dat je iets te doen had op Texel, maar dit duurt toch wel erg lang.’’ Het is best vleiend om gemist te worden, dank daarvoor.

Het opmerkelijkste compliment, als je het een compliment kunt noemen, kreeg ik een paar weken geleden.

Een lezer uit de Trynwâlden belde over iets anders naar de krant en werd met mij doorverbonden. Direct nadat ik mijn naam had genoemd, zei ze: ,,Oh, we hebben het gisteren nog over u gehad, mijn man en ik.’’

Ze vertelde: ,,We hebben gisteren mijn autootje weg gebracht.’’ (Het ging geloof ik om een Opel Astra, maar dat detail ben ik vergeten). ,,Ik had hem wel vijftien jaar gehad. Destijds vond mijn man dat handig, al zei ik: ‘Wat moeten wij nou met twee auto’s?’. Maar ik was er erg aan verknocht geraakt. Nu we tegenwoordig allebei thuis zijn, hebben we aan een auto genoeg. Die andere stond daar maar.’’

,,Toch deed het me wel wat, toen we hem naar de autohandelaar hadden gebracht. Vooral toen we wegreden en die auto daar zo achterlieten kreeg ik het wat te kwaad, ik moest een beetje huilen’’, bekende ze.

,,Mijn man zei toen: ‘Het is lang niet zo erg als de hond van Asing’. Dat stukje hadden we pas gelezen, vandaar.’’

asing.walthaus@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column