Heb meelij

Het was kwart voor negen. Door stille straten, beschenen door oranje lantaarnlicht, reed ik door de provincie. In de aanloop naar de avondklok moest ik voor de krant noteren hoe druk Friesland ‘s avonds eigenlijk is.

Jantien de Boer.

Jantien de Boer. FOTO NIELS WESTRA

Nou niet heel druk. Alleen bij de Albert Heijn in Franeker was actie. Een afgepeigerde vrouw duwde een rammelende winkelkar naar haar auto.

Ze had vier kinderen, vertelde ze. ,,De jongste is bijna twee en de oudste negen.’’ De drie oudsten kregen online les, de jongste vroeg ook aandacht, en nu de hele meute in bed lag, kon zij eindelijk naar de supermarkt. Ze bestelde altijd alles online, legde ze uit, maar er vielen wel eens gaten in haar hoofd en in haar boodschappenlijst. Dit keer was ze de melkpoeder bijvoorbeeld vergeten. ,,De melkpoeder!’’ Ik hoorde dat ze het onbegrijpelijk van zichzelf vond.

Mijn blik gleed naar haar winkelwagen, naar haar verregende kapsel, naar de kerstverlichting aan de gevel die door de kille januariwind te grazen werd genomen en ik dacht: Laat de schoolkinderen toch zitten. Kunnen we alle leerlingen dit jaar niet gewoon lekker laten zitten?

Niemand gaat dood van een goeie doublure op zijn tijd

Als mijn bloedjes het mij zouden vragen zou ik ook niet weten wat een naamwoordelijk gezegde is. Lesgeven is een vak en onderwijs via de computer is niet te vergelijken met werken in een klas.

Bovendien is zittenblijven veel minder erg dan het lijkt. Het kan best hoor, dat je het niet mag zeggen in deze snoeverige tijd waarin stralende gezinnen en succesvolle kinderen de norm lijken te zijn, maar niemand gaat dood van een goeie doublure op zijn tijd. Ook mijn eigen bloedjes niet. Die bleven al royaal zitten toen nog niemand van corona had gehoord.

Ik herinner me een ouderavond met een ‘zittenblijf-coach’ op de middelbare school van de jongste junior. Zeker veertig opgeschoten pubers luisterden scheefgezakt naast hun geërgerde ouders naar een verhandeling over het belang van een goede werkhouding.

De doublure-coach vertoonde deprimerende cirkeldiagrammen die aantoonden dat zittenblijvers later in hun carrière ook vaak blijven steken maar de enigen die echt schrokken waren de vaders en de moeders.

Daarna moesten alle probleemleerlingen opschrijven waar het volgens hen precies aan schortte. Junior was te snel afgeleid, pende hij neer. Te snel tevreden. Eigenlijk deed hij gewoon geen reet, dacht ik vinnig. En alle preken, alle ruzies over schoolwerk, alle discussies hielpen geen fluit. Hij bleef gewoon zitten en het jaar erna zakte hij af naar een andere school waar hij blijmoedig zijn diploma haalde.

Niet alles is maakbaar. Soms heb je alle boodschappen gedaan maar ben je toch de melkpoeder vergeten. Soms staat je kind niet aan, kun je donderpreken geven tot je erbij neer valt, is er een pandemie en falen alle huiswerkcontroles.

Heb meelij, geef ons lucht, laat de kinderen toch zitten.

jantien.de.boer@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Instagram