Gilbert Jeune

Bericht in Le Figaro deze week: Gibert Jeune sluit.

Foto Annet Eveleens

Foto Annet Eveleens

De grootste boekhandel van Parijs, achter grote gele markiezen aan Place Saint Michel, gaat dicht. De directie sust: Rustig maar, het is een reorganisatie, er zijn meer vestigingen, tout continue . Maar dit opvallende pand is wel verkocht.

Binnen is het een beetje rommelig, met ruimtes die minder groot zijn dan je verwacht. De eerste keer dat ik er iets kocht duurde het even voor ik het systeem begreep: bij de ene balie pakken ze het in en krijg je een bon, die betaal je bij een andere balie, en pas dan kun je je boek meekrijgen.

Waarschijnlijk is dat inmiddels anders, al heeft Gibert Jeune, in 1888 begonnen als boekenstalletje, moeite om met de tijd mee te gaan, ze verkochten pas online toen Amazon al had toegeslagen.

Bij het bericht dacht ik aan Wim Hazeu, de biograaf van Slauerhoff, Vestdijk, Lucebert. Elke biografie begint hij met het kopen van schriftjes bij Gibert Jeune. Hij liet ze me zien: gewone schriftjes met ringband en rood kaft. Bovenaan elke pagina zet hij een jaartal, daaronder noteert hij wat hij over die persoon in dat jaar heeft. Slauerhoff, die jong is gestorven, kon met een schriftje toe, voor Vestdijk had hij een stapeltje. ,,Het is bijgeloof’’, gaf hij toe.

Hoe komt het nu, mailde ik hem. Zonder die schriftjes gaat het natuurlijk niet. ,,Een slecht bericht’’, schreef hij terug. ,,Gelukkig heb ik tijdig een aardig voorraadje cahiers aangelegd. In één daarvan maak ik aantekeningen voor mijn volgende boek, over Paul de Lussanet (1940), de schilder die in 2022 een tentoonstelling krijgt in het Singer Museum Laren.’’

Boekhandels kunnen gaan, maar boeken blijven komen.

asing.walthaus@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column