Geworstel met flexwerk

Aan snoeiharde rapporten geen gebrek deze kabinetsperiode. Het onderzoek van de commissie-Van Dam naar de toeslagenaffaire is er het meest recente voorbeeld van. Precies een jaar geleden kreeg politiek Den Haag eveneens een alarmerend rapport voorgeschoteld: dat van de commissie-Borstlap over de rampzalige hoeveelheid flexwerk in Nederland. Het is te hopen dat de politiek sneller werk maakt van de aanbevelingen van Van Dam dan die van Borstlap. Tot nu toe is daar nog weinig van terechtgekomen.

FNV wil vast baan als norm en hoger minimumloon

FNV wil vast baan als norm en hoger minimumloon ANP

Borstlap concludeerde dat de grote hoeveelheid flexwerk en de wildgroei aan flexcontracten in Nederland tot een tweedeling leiden en de economie bedreigen. Flexkrachten kloppen vaak tevergeefs aan bij banken, waardoor ze het voordeel missen van een eigen woning. Het bedreigt de economie doordat flexwerk ten koste gaat van de productiviteit. Werkgevers investeren minder in de scholing van hun flexkrachten dan in de ontwikkeling van hun vaste arbeidskrachten.

Het blijft wonderlijk dat de linkse partijen geen politieke munt weten te slaan uit deze groeiende ongelijkheid. PvdA, GroenLinks en SP blijven in de peilingen op zo’n 33 zetels steken. Blijkbaar spreken rechtsere thema’s als integratie, immigratie en identiteit meer aan. Maar dat terzijde.

Borstlap concludeerde dat het flexwerk aan banden gelegd moet worden, maar ook dat werknemers met een vast contract een deel van hun rechten inleveren. In plaats van dat het kabinet ermee aan de slag gaat, is de hete aardappel naar goed poldergebruik eerst doorgeschoven naar de sociale partners. Laat werkgevers- en werknemersorganisaties er eerst maar eens mee stoeien.

Die worsteling duurt nog steeds voort. Beide kampen vervallen in herhalingen. Werkgevers zijn huiverig om een werknemer vast in dienst te nemen, vanwege de hoge transitievergoedingen en de loondoorbetaling bij ziekte. De vakbonden wijzen erop dat de ontslagvergoeding al gehalveerd is ten opzichte van tien jaar geleden.

Bonden

Het zou verstandig zijn als de bonden ook water bij de wijn doen bij de loondoorbetaling bij ziekte. Werkgevers moeten een zieke werknemer twee jaar minimaal 70 procent van zijn loon betalen. Zelfs als een werknemer met buskruit knutselt en door een explosie zijn hand zwaar heeft verwond, zoals onlangs bleek bij een kort geding tussen een werknemer uit Triemen en zijn werkgever Dak Totaal Noord uit Surhuisterveen.

Vrijwel alle partijen hebben in hun verkiezingsprogramma’s opgenomen dat de loondoorbetaling bij ziek personeel beperkt moet blijven tot een jaar. De overheid moet dan het tweede jaar voor haar rekening nemen. Dit standpunt zou de weg vrij moeten maken voor een akkoord over een eerlijker arbeidsmarkt.

Dan is het wel zaak dat de politieke partijen hun invloed aanwenden en niet zoals nu werkloos langs de ring blijven staan van de moeizame worstelpartij tussen werkgevers en werknemers.

Het commentaar is een dagelijkse rubriek waarin de Leeuwarder Courant reageert op actuele ontwikkelingen. Reageren? Gebruik de reactiemogelijkheid onder dit artikel of mail naar commentaar@lc.nl .

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Commentaar