Geweld tegen vrouwen baart nog altijd zorgen

In mei van dit jaar voerde mensenrechtenorganisatie Amnesty International actie tegen vrouwengeweld. FOTO ANP/SEM VAN DER WAL

De schrijvers van deze Te Gast waren in 1995 bij de Wereldvrouwenconferentie van de Verenigde Naties in Peking. Elma als vertegenwoordiger van niet-gouvernementele organisaties in de regeringsdelegatie. Ank nam deel aan de ‘schaduwconferentie’.

Vijfentwintig jaar geleden waren wij getuige van het aannemen van het Peking Platform for Action . De visie achter dit document is een wereld waarin elke vrouw, elk meisje zich vrij kan voelen om haar leven zelf vorm te geven. Een wereld waarin haar rechten gewaarborgd zijn: vrij zijn van geweld, naar school kunnen gaan, deel kunnen nemen aan besluiten en mogen werken.

Het resultaat van de conferentie werd gezien als een omslag van de wereldwijde agenda van vrouwenrechten. Vijfentwintig jaar later is geweld tegen vrouwen nog steeds een internationaal fenomeen. Van de Nederlandse vrouwen is 45 procent sinds haar vijftiende levensjaar slachtoffer van lichamelijk of seksueel geweld (bron: College Rechten van de Mens).

We kunnen discussiëren over definities en data, feit blijft dat geweld tegen vrouwen in ons land nog steeds schrikbarend hoog is. En hoe staat het in de rest van de wereld met de situatie van vrouwen? Wij horen in het programma Buitenhof de Congolese vrouwenarts Dennis Mukwege. We horen dat Mukwege sinds de oprichting van zijn ziekenhuis in Oost Congo in 1999 al 70.000 verkrachte vrouwen en meisjes, zelfs baby’s, behandeld heeft. ,,Een fractie van de honderdduizenden die Congo telt’’, aldus Mukwege.

Wapen van vernedering

We horen ook dat deze vorm van extreem geweld al vijfentwintig jaar aan de gang is, nog steeds, ondanks het Platform voor Action . En we horen nog meer. Het ziekenhuis deed onderzoek naar de herkomst van de verkrachte vrouwen: het grootste percentage slachtoffers van dit geweld is afkomstig uit gebieden bij mijnen.

Daar maken zowel het leger als rebellen zich schuldig aan extreme oorlogsmisdaden. In een artikel in de Volkskrant zegt Mukwege over de relatie tussen het geweld tegen vrouwen en mijnbouw: ,,In een conflictomgeving wordt verkrachting als wapen van vernedering ingezet, als een wapen dat vrouwen ontmenselijkt.’’

De mijnen in Congo leveren 70 procent van de wereldopbrengst van kobalt, een belangrijke grondstof van de batterijen in onder andere onze smartphones. Als we dat tot ons door laten dringen beseffen we hóe direct we verbonden zijn met het lot van vrouwen in Congo. En dan zijn er wereldwijd nog al die andere vrouwen, bijvoorbeeld in Afghanistan.

Dringend appel

Machtige elektronicaproducenten kunnen hun invloed laten gelden om de omstandigheden voor vrouwen in en rond de mijnen te verbeteren. Daarnaast heeft onze overheid een jaar geleden het ‘Nationale Actieplan over vrouwen, vrede en veiligheid’ gepresenteerd, de NAP 1325.

Het Platform for Action is vijfentwintig jaar na de conferentie in Beijing nog steeds niet gerealiseerd. Wij doen vandaag, op de Internationale dag voor de uitbanning van geweld tegen vrouwen, een dringend appel aan onze overheid om zich te houden aan NAP 1325.

En: dit jaar doen vijftien van de achttien Friese gemeente mee met de campagne Orange the World om geweld tegen vrouwen onder de aandacht te brengen. Laten het er in 2022 achttien zijn.

Elma v an Lier en Ank Dijkstra, oud-medewerkers van het Centrum voor Internationale Samenwerking Fryslân .

Nieuws

Meest gelezen