Onze man in Manchester: Gecompliceerde Britse huizenjacht

Niels Posthumus Foto: Corne Sparidaens

Iedere week staat in deze bijlage een column van Onze Vrouw/ Man, een van de acht mediacorrespondenten uit een ander continent. Vandaag: Niels Posthumus vanuit Manchester.

Het appartement ziet er goed uit. Makelaar Chloe leidt me rond in een ruime studio, waarin nog de spullen van de huidige huurder staan: veel roze, veel knuffels ook. Pas over twee weken komt het vrij. Ik moet even door de inrichting heen kijken. Het gaat immers om de staat van het huis zelf. En die stelt niet teleur. Zeker niet in vergelijking met de woning waarin ik de eerste twee weken van mijn verblijf in Manchester logeer. Die is gekmakend gehorig. En al tijdens mijn eerste nacht ging het antieke brandalarm zonder reden af. Alles voelt er gammel. Dit oogt beter: onlangs opgeknapt.

Ik had voordat ik naar het Verenigd Koninkrijk vertrok het nodige gelezen over Britse huizen. De drie belangrijkste knelpunten: huizen in het VK zijn vaak slecht geïsoleerd, de huren zijn hoog én je moet als huurder voldoen aan strenge inkomenseisen. Een Britse vriend, die op zijn beurt een huis in Amsterdam zocht, had het kernachtig samengevat: ,,In Nederland zijn huizen ook duur, maar daar ontvang je voor dat geld tenminste wel een goed onderhouden woning. In het VK krijg je, ondanks de nóg hogere prijzen, een huis dat nog altijd hevig tocht en waarin om de haverklap iets kapot is.”

Ik was dus met de nodige twijfel vanuit Zuidhorn met de trein naar Amsterdam gereden en vervolgens van Schiphol naar Manchester gevlogen. Ik koos ervoor in die stad te beginnen als correspondent, en niet in Londen, om de huurkosten wat te drukken. Zo loste ik een van de drie kernproblemen in ieder geval enigszins op. Want in Londen zijn de huurprijzen pas echt absurd.

Vanuit mijn tijdelijke woning in de wijk Chorlton, in het zuiden van Manchester, was ik naar het appartement gewandeld dat ik nu met Chloe bezichtig. De straten leken er op die uit films over Groot-Brittannië. Huizen van rode en gele baksteen. Op de permanent natte stoepen een deken van geelbruine bladeren, tot vieze prut gereden op de weg. De bomen kaal afstekend tegen de grijze hemel.

Ik dacht aan een gesprek met professor Energie- en Milieutechniek Marcelle McManus van de Universiteit van Bath, over de isolatie van Britse huizen. ,,De situatie is bizar”, had zij gezegd. ,,De overheid heeft iedereen in het land nota bene gratis dakisolatie aangeboden. De regering bood zelfs aan om eveneens kosteloos extra mensen mee te sturen om te helpen alle spullen van zolder te halen en die na de isolatiewerkzaamheden weer terug te zetten.”

Toch kwam er nauwelijks respons. De gasprijs was de afgelopen jaren zo laag dat het veel Britten vooral gedoe leek, legde ze uit. Ondanks de energiebesparing die de isolatie opleverde, zouden mensen er nauwelijks iets van merken in hun portemonnee. “Wellicht dat de huidige torenhoge gasprijzen nu wél voor verandering zorgen.”

In het appartement dat ik bezichtig, blijkt dat echter ijdele hoop. De centrale verwarming loeit, terwijl de bewoonster niet eens thuis is. Ze heeft bovendien het raam open laten staan. Die onverschilligheid verrast minder als Chloe uitlegt dat in de huurprijs een vast bedrag voor water en gas zit inbegrepen. Maar goed, zolang ik het raam gewoon dichthoud, is er met de isolatie van dit huis niets mis.

Blijft over: de inkomenscriteria. Vanuit Zuidhorn had ik een hele serie Britse makelaars gebeld. Zij hadden mij verteld dat ik zonder vast arbeidscontract nooit als huurder kon worden goedgekeurd. Online las ik dat verhuurders zo streng zijn, omdat het in het VK bepaald niet eenvoudig is om iemand uit huis te zetten. Als een huurder dus bijvoorbeeld al na maand twee de huur niet meer kan betalen, ontstaat er snel een enorm financieel probleem. Een vast inkomen biedt zekerheid, zeker doordat dit inkomen normaal gesproken grofweg drie keer zo hoog dient te zijn als de huur.

Wie freelancer is, zoals ik, kan dat oplossen door iemand anders garant te laten staan. Maar diegene moet dan nóg weer meer verdienen en Brits zijn. Zo iemand ken ik vlak na mijn aankomst in het land nog niet. Wel zag ik online dat er Britse bedrijven zijn die in problemen als het mijne een verdienmodel hebben ontdekt. Tegen 10 procent van je huurprijs willen zij garant voor je staan. ,,Accepteert de verhuurder zo’n commerciële garantieconstructie misschien ook”, vraag ik Chloe voorzichtig.

Ze kijkt zorgelijk. ,,Maar dat kost super veel geld.” Ze schudt haar hoofd. “Wat je ook kunt doen, is zes maanden vooruit te betalen. Dan is het risico ook opgelost.” Het klinkt zo simpel, zo logisch. Op slag zijn ook mijn laatste zorgen weg. Ik zou willen dat ik Chloe al in Zuidhorn aan de telefoon had gehad.ekst

kader

Niels Posthumus (Zuidhorn, 03-2-1981) studeerde politicologie aan Vrije Universiteit Amsterdam en journalistiek aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, werkte de gratis krant DAG , The Star in Johannesburg en als correspondent in Zuid- Afrika voor Trouw en Het Financieele Dagblad . Hij s nu correspondent voor onder andere Trouw in het Verenigd Koninkrijk en woont deze deze week in Manchester.

Iedere week staat in deze bijlage een column van Onze Vrouw/ Man, een van de acht mediacorrespondenten uit een ander continent.

Volgende week: Nina Jurna in Rio de Janeiro.

Nieuws

menu