Een Rotterdammer in Leeuwarden | 'Papa is boodschappen doen'

Daniël Coenen. FOTO JAN DE GROEN

Daniël Coenen verhuisde onlangs samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 9: ‘Papa is boodschappen doen’.

Het is vrijdag, vlak na het middaguur. Buiten regent het. Maar dit geeft niks want ik sta in de snackbar en heb net vier kroketten besteld.

Vandaag is de laatste dag van onze twee-maanden-vrij-in-Leeuwarden. Mijn vrouw begint maandag met haar nieuwe baan – de reden dat we hierheen zijn verhuisd. De kinderen zijn naar de opvang, de horeca is dicht, het regent voortdurend pijpenstelen en we maken er een topdag van. De ochtend is huishoudelijk, daarna begint het.

We lunchen met kroketten, ieder twee. We overwegen een patatje met erbij. Maar dat gaat te ver. Dan slapen. Ik doe een middagdutje van tweeënhalf uur. Mijn stelling is dat ouders met kleine kinderen permanent slaaptekort hebben en dat je hier gewoon mee leert omgaan. Maar onze oudste heeft z’n biologische klok nog niet op wintertijd weten te zetten. Dit duurt nu een week en hakt er wel in.

Tijdens mijn slapen ondergaat mijn vrouw een coronatest, haar vierde inmiddels. Maar de eerste in Leeuwarden. Heuglijk feit.

Ik word wakker van haar thuiskomst en we zetten een serie aan. Na één aflevering haalt zij de kinderen. Terwijl zij eten, drinken wij champagne. Het is de laatste van vijf kleine flesjes die ik nog kocht in Rotterdam. Om mooie momenten te vieren maar dan niet telkens zo’n hele fles te hoeven leeg drinken. Wanneer het kroost slaapt, kijken we nog twee afleveringen.

In afwachting van de corona-uitslag hebben we het bezoek van zaterdag afgezegd. Het wordt een dag zoals we dachten dat er vele zouden zijn deze twee maanden. Maar we bleken telkens toch drukker. Op de valreep gelukkig alsnog: ’s ochtends sporten, daarna de markt (waar we een patatje met eten en de kinderen huilen) en vervolgens koken. De opbrengst is zelfgemaakte kwarkbol, pompoensoep, muesli en breekbrood. Uitbuikend kijken we ’s avonds weer twee afleveringen. De test is negatief.

Het waren twee bijzondere maanden die we goed afsluiten. De kinderen gaan ondertussen verder alsof er niks aan de hand is. De jongste zet haar eerste stapjes, nu zeven achter elkaar. Ze kijkt erbij alsof ze in de achtbaan zit. Mooi. De oudste komt vrijdag van de opvang met een tekening waarop drie ballonnen staan: ballonmoeder, ballonzus en hijzelf. Waar is papa? “Die is boodschappen doen”, zegt ie met een stalen gezicht. Ook mooi.

Maandag zwaaiden we haar uit toen ze op de fiets stapte. Daarna bracht ik ze naar de opvang en ging ik boodschappen doen.

Reageren? daniel_coenen@hotmail.com

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Instagram