Nee ze was geen 'zeikwijf', ze probeerde alleen maar haar dochter van een pooier te redden

Na ons gesprek was ze bekaf geweest, bekende de moeder van een meisje dat ternauwernood uit de klauwen van een mensenhandelaar was gered. Ze zag flitsen van wat haar gezin had doorgemaakt, ze voelde haar spieren verstrakken en vlak erna zat ze uitgeput uren in de tuin.

Jantien de Boer.

Jantien de Boer. FOTO NIELS WESTRA

Aanvankelijk had de pooier het alleen op haar dochter voorzien, maar toen zij en haar man als leeuwen voor hun kind knokten, keerde de agressie zich ook tegen hen.

Ik zweeg, ik luisterde en ik werd plaatsvervangend moe toen ik hoorde hoe ze al vier jaar lang werden getreiterd en geprovoceerd door een twintiger die in de roze begintijd nog romantische en complimenteuze berichtjes aan hun dochter stuurde.

Eigenlijk was de knaap briljant in zijn aanpak, dacht ik. Doodzonde dat hij zijn scherpe geest niet constructiever inzet. Laatst werd er namelijk een dagvaarding bij het gezin van zijn slachtoffer afgeleverd waarin hij de vader van het meisje beschuldigde van zware mishandeling. Het Openbaar Ministerie had daarop besloten om tot vervolging over te gaan.

Mensenhandelaren bijten zich als pitbulls vast in hun slachtoffers

Het zou toch niet, dacht ik. Was het strafdossier van de jongeman misschien zoek? Misten er stukken van de ‘procesboom’? Had niemand zijn naam ingetypt en vervolgens gelezen hoe hij twee verschillende meisjes en hun ouders provoceerde? Dat hij al een veroordeling wegens stalking en mishandeling achter de kiezen had en dat de behandeling van een tweede zaak in hoger beroep nu al drie jaar op zich liet wachten?

,,Geen idee’’, zei de moeder. Daarom had ze het dossier maar zelf aan de officier van justitie toegestuurd waarop de zaak tegen haar man onmiddellijk werd geseponeerd.

,,Dat kan toch niet?’’, blies ik, ook al wist ik het antwoord al.

Deze maand nog constateerde de Nationaal Rapporteur Mensenhandel dat er de afgelopen jaren weinig is verbeterd in de aanpak van seksueel geweld tegen kinderen. Er mag dan sprake zijn van zogenaamd ‘verscherpt beleid’, maar nog steeds blijven de doorlooptijden bij politie en justitie te lang en lukt het de hulpverlening en de opsporingsautoriteiten onvoldoende om pooiers meteen al in de prille beginperiode de poot dwars te zetten.

Ondertussen bijten mensenhandelaren zich als pitbulls vast in hun slachtoffers.

Misschien worden alle domme opmerkingen van buitenstaanders en hulpverleners veroorzaakt omdat we ons de werkelijkheid niet goed kunnen voorstellen, zei ik tegen de moeder.

Ze knikte. Een psychologe hield haar nog niet eens zo lang geleden voor dat ze niet zo moeilijk moest doen, dat ouders ,,nu eenmaal niet de vriendjes van hun kinderen kunnen kiezen’’.

Pas toen ze haar kind eigenhandig voor de poorten van de hel had weggesleept, begrepen de instanties dat er inderdaad sprake was van mensenhandel en dat ze geen ,,zeikwijf’’ was.

,,Sorry dat je door mijn vragen weer af moet dalen in je trauma’’, zei ik. ,,Nee geeft niet’’, antwoordde ze. Maar het gaf natuurlijk wel.

jantien.de.boer@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column