De pep

Alleen zijn kan tegenvallen. Soms snak je naar een dag voor jezelf maar als het zover is en het duister komt en je met je bord op schoot voor de televisie zit, is er ineens niks meer aan.

Jantien de Boer.

Jantien de Boer. FOTO NIELS WESTRA

Je pizza is bij nader inzien toch te groot, de avond strekt zich voor je uit.

Een paar weken geleden sprak ik met twee mannen van 90 en 88 jaar oud over de brasserie in het Leeuwarder woonzorgcentrum Erasmus. Voor de coronacrisis zaten ze elke dag aan hun eigen stamtafel in het restaurant. ,,Soms wel met zijn twaalven.’’ Maar ineens kwam corona, zei de jongste van de twee. ,,Ineens werden we opgesloten.’’

Ik keek naar zijn kin waaraan een mondmaskertje bungelde. Hij had zich ontstellend verheugd op de tijd na de crisis, zei hij. Na corona zou hij weer met de andere bewoners kunnen lachen en kletsen maar nu had hij begrepen dat de brasserie per 1 januari dichtging.

De directie van zorgorganisatie Noorderbreedte, waarvan Erasmus deel uitmaakt, wil niet langer zorggeld in het café-restaurant steken.

,,Waar moeten we dan naartoe?’’, vroeg de oudste. Ik keek naar buiten. ,,Naar de kantine van de school hiertegenover misschien?’’, opperde ik. Of net als de leerlingen in de pauze naar het benzinestation aan de andere kant van de weg?

Het was geen optie, dat wist ik ook wel en ondertussen mopperden de mannen over de ,,filiaalhouder’’ van Erasmus die het besluit had genomen en binnenkort zou vertrekken. Iedereen deed maar, vonden ze. ,,Ons wordt nooit wat verteld.’’

Het winkeltje voor tweedehands spullen uit de inboedel van overleden bewoners was ook al plotseling gesloten en het voormalige supermarktje in Erasmus, waar ze altijd graag kwamen, was nu kantoorruimte geworden.

Echt hoor, de sjeu was eraf. En nee, ze geloofden niet in een goedkope oplossing van het brasserieprobleem. Misschien kwam er wel een koffie-automaat. Mogelijk ook konden vrijwilligers patatjes of bitterballen bakken maar er was nog niet eens een begin van een plan, zeiden de mannen. ,,En wij zijn mensen van de dag hè?’’ Zoveel tijd hebben ze nou ook weer niet.

Niet lang daarna bekeek ik brieven van andere Erasmusbewoners die zich ook zorgen maakten. ,,Ikzelf voel me erg eenzaam hier. Alstublieft, laat de brasserie openblijven’’, smeekte iemand in ouderwetse handgeschreven letters.

'Ik miste zelfs het in de rij staan voor de natte bril van de dames-wc'

Ik dacht aan mezelf met een wagenwielpizza op schoot. Aan de digitale kerstborrel ook die ik niet optimaal kon volgen omdat ik mijn computer verkeerd had ingesteld. Waar anderen een schaakbord met gezichten zagen, kwam ik niet verder dan een spreker tegelijk. Ik miste het overzicht, het arm in arm naar huis strompelen en zelfs het in de rij staan voor de natte bril van de dames-wc.

,,Aan de stamtafel hielden we de pep erin’’, zeiden de mannen in Erasmus. Het schoot me weer te binnen tijdens de online kerstborrel, waar ik me met mijn haperende computer tijdelijk 86 voelde.

Och ja de pep. Die mis ik ook. De pep van de slappe lach. De pep van luide gesprekken met volle mond in een restaurant.

Ik regel mijn pep hoogstwaarschijnlijk straks zelf wel weer. Maar voor iedereen die dat niet meer kan mag de pep van mij best zorggeld kosten.


jantien.de.boer@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Instagram