De brute terreur van de concertdecibellen | opinie

'Een optreden was pas geslaagd als je de rest van de week last van je gehoor hield.' FOTO SHUTTERSTOCK

Het lijkt nog steeds de gewoonste zaak bij concerten: hard is niet hard genoeg, met alle gevolgen van dien. Waarom laten we volume nog zo vaak prevaleren boven emotie?

Tinnitus: bah, niet leuk. Goed dat er vanuit de overheid actie tegen wordt ondernomen. De Week van het Oorsuizen door de stichting Hoormij, afgelopen februari, is daarvan een goed voorbeeld.

De brute terreur van teringherrie. Zelf had ik die ervaring nog niet zo lang geleden in het Neushoorn Café, bij het afscheid van Friesland Pop-directeur Sjouke Nauta. Leuk, dacht ik. Mensen zien, beetje kletsen met een drankje in de hand. De pret duurde niet lang.

Naverbranders

Ik had het kunnen weten toen ik voor het podium langsliep en een enorme ruis hoorde uit de versterkers van het bandje dat ter opluistering van de festiviteiten kwam spelen, nog op stand-by. Nu ken ik de drummer een beetje, zachtaardige jongen, zit geen kwaad in. Ik knikte hem dan ook vriendelijk toe en merkte zijn oorpluggen op, die nog aan een koordje om zijn nek hingen.

Na een praatje van een bestuurder kon de band los. Alsof Defensie had besloten de naverbranders van alle F35’s van Vliegbasis Leeuwarden eens op locatie – hier dus – te testen. Letterlijk oorverdovend. Onmiddellijk verliet een aantal mensen de zaal. Ook ik. Later begreep ik dat op de bar gehoorbescherming lag. Toch, de meerderheid bleef gewoon staan, sommigen zowat met wapperende Hans Klok-manen door de luchtdruk.

Het lijkt de gewoonste zaak van de wereld dat je je daaraan blootstelt. Vooral jongvolwassenen.

Hoofd in de speakerkast

Helaas, ook bij mij ruist de tinnitus-branding in beide oren. Links een woeste, rechts een milde. Ook passeren tsjirpende krekels zo af en toe de gehoorgang. Erfenis van in een bandje spelen. Heel lastig en ongeneeslijk. Het blokken is de enige manier, maar dat vereist de nodige bezweringsrituelen van de geest.

Veel muzikale vrienden kampen met gehoorproblemen. Hard was vaak nog niet hard genoeg. Het was niet ongewoon zelf met je hoofd bijna in de speakerkast te kruipen. Een optreden was pas geslaagd als je de rest van de week last van je gehoor hield. Dat gold zowel voor de band als voor het publiek. Hoe dom en stompzinnig allemaal.

Tegenwoordig, met de kennis van nu, de stand van de medisch wetenschap en de technische vooruitgang op gebied van geluidsversterking, gehoorbescherming, akoestiek en ook ten aanzien van aansprakelijkheid en verantwoordelijkheidsbesef bij accommodaties en opleidingen, zou je beter mogen verwachten. Niet dus.

Gehoorgestoord

Gehoorgestoord, dat is het en dat worden we, of zijn het al. De muziek, en met name het laag, de bassen, moet je voelen, zo menen de voorstanders van hoge volumes. Zelf voel ik liever de emotie. Bij de nu toegestane 103 decibel is toch al snel sprake van de pijngrens, de grens ook waarbij de trilharen in het binnenoor bijkans spontaan loslaten en je daar, zeg maar, vroegtijdig kaal wordt en dus ook doof. Althans, je loopt gehoorbeschadiging op. Vanaf ongeveer 80 decibel wordt geluid lawaai en dus irritant en op termijn ziekmakend.

Ik moest denken aan zangeres Vanessa, vraag me niet waarom, maar ik dacht aan haar. Toen zingen niet meer (of nog minder) ging, propageerde Vanessa een trilplaat om af te vallen. Die trillingen (geluidsgolven) voel je fysiek. Dus waarom niet de vloer van concertzalen laten vibreren op de muziek? Met sensoren en goede hydrauliek moet dat een fluitje van een cent zijn. Dankzij een app kun je je persoonlijke instellingen regelen.

Nog even en dan kan je met een verwijsbrief van de uroloog bij een concert tegelijkertijd je nierstenen laten vergruizen.

Sido Martens uit Leeuwarden is singer-songwriter

Nieuws

menu