Column Jacob Haagsma: Festivalbandje

Een van mijn minder hebbelijke gewoonten, vindt mijn vriendin dan, is dat ik festivalbandjes langer om mijn rechterpols laat zitten dan strikt noodzakelijk. Zij knipt de boel hooguit de volgende dag al af, ik blijf er dagen, weken soms mee rondlopen. Deels laksheid, deels trots, deels nostalgie.

Ik staar nog af en toe met wat heimwee naar het bandje van Le Guess Who?, al speelde dit prachtige festival zich al weer een week of twee geleden af. Vier dagen, of liever: vier avonden en nachten was Utrecht, en niet alleen het centrum maar ook de hippe buurten in de periferie, bezaaid met bijzondere zaken op het gebied van muziek, dans, performance, beeldende kunst – en de snijvlakken daarvan. Maar vooral muziek, en dan niet van die voordehandliggende namen die je op elke festivalwei tegenkomt, maar een even breed als diepgaand scala van namen die er ook echt toe doen. Zeker in hun niche.

Nieuws

Meest gelezen