Chips

Bij het Vakantiespel Ooststellingwerf golden vroeger een paar regels.

Asing Walthaus

Asing Walthaus FOTO: ANNET EVELEENS

Voor wie het fenomeen vakantiespel niet kent: kinderen uit Ooststellingwerf werden in de zomer vijf dagen achtereen ‘s morgens met een bus uit alle dorpen opgehaald, en naar een stuk staatsbos bij Appelscha gebracht, niet ver van de Kale Duinen. Daar werden hutten gebouwd, vermoeiende ren- en veroverspelletjes gedaan met ranja na afloop, en ‘s avonds ging alles doodmoe naar huis. Ik ben er een paar jaar leider geweest, een leuke en slopende bezigheid.

Een van de regels was: niet naar elkaar gooien met dennenappels. Jongens doen dat graag, maar het draait altijd op gedonder uit. De beste manier om het tegen te gaan was zeggen: ,,Wat wil jij nou, met dennenappels gooien? Jij kunt volgens mij die boom daar niet eens raken.’’ Werkt eigenlijk altijd.

 

Een andere regel was: geen snoep van huis mee. Daar in het bos hadden we van alles en kinderen die gummibeertjes en dropjes van hun ouders toegestopt kregen, aten die meestal triomfantelijk op of deelden ze alleen met vriendjes, wat voor scheve gezichten zorgt.

Dat was moeilijker, want je zag het niet altijd en ouders waren daar heel hardleers in. Een keer in de bus zag ik een jongen een handvol chips in zijn mond proppen. ,,Heb je chips?’’, zei ik streng. Nee schudden kon niet meer. ,,Je bent de enige die zich niet aan de regels houdt’’, zei ik, wat een slag in de lucht was. ,,Nee hoor’’, zei de jongen en wees een stuk of wat anderen aan. ,,Zij ook.’’ Ook dat werkt altijd: ik niet, dan zij ook niet.

Het schoot me te binnen toen ik die mensen op Schiphol zag, klaar om naar Tenerife te gaan. Ik heb een idee hoe Mark Rutte zich moet voelen.

asing.walthaus@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column