'Ik ken u niet', stelde hij vast. 'Ik meende dat u een bekenden-een was.'

Een mevrouw leunde op een kliko op de rand van de stoep. Aan de overkant van de Wirdumerdijk keek een man naar haar. Beiden waren op leeftijd, grijs jaar, halflange jas, makkelijke schoenen.

Foto Annet Eveleens

Foto Annet Eveleens

Er was duidelijk een band tussen die twee. De vrouw keek nu en dan naar de man. Ze zwegen. Het was alsof een van de twee wilde oversteken om bij de ander te zijn, maar het niet aandurfde. Hoewel ze ook weer niet echt aanstalten maakten.

Ze leken op de koningskinderen uit de zestiende-eeuwse ballade: Het waren twee koninghs kindren / Sy hadden malkander soo lief / Sy konden by malkander niet komen / Het water was veel te diep.

In die ballade steekt de prinses kaarsen aan, zodat de prins aan de overkant weet welke kant hij op moet zwemmen. Maar een boosaardige vrouw blaast de kaarsen uit en de prins verdrinkt. Adieu mijn vader en moeder, Mijn vriendekens alle gelijck, Adieu mijn suster en broeder, Ick vaerder na ‘t hemelrijk , zegt de prinses, en springt in het diepe water.

Om zo’n drama op de Wirdumerdijk te voorkomen, vroeg ik de vrouw: ,,Moet u oversteken? Kan ik u helpen?’’

Verschrikt keek ze op en zei: ,,Nee hoor, we wachten tot de KPN-winkel opengaat.’’ De man aan de overkant stak over om te zien wat hier gebeurde. ,,Ik ken u niet’’, stelde hij vast. ,,Ik meende dat u een bekenden-een was.’’

Wat een prachtige constructie, dacht ik later. Gebruikten meer mensen die maar in het Nederlands, je kunt er alles mee. Zoek je een nieuwe trui? Ja, een rooien-een. Hoorde je die klap? Een besten-een. Is dat je auto? Zeker, een elektrischen-een.

Natuurlijk weet ik dat het niet correct is. Het is een frisisme. Maar wel een mooien-een.

asing.walthaus@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column