Amerika deed veel fout na 9/11 maar vandaag past alleen stilte, voor de helden en slachtoffers

Lillian Caceres (48) had speciaal gevraagd of ze die dag de vroege dienst mocht draaien. Zo kon de IT-beheerder ’s middags iets eerder weg. Ze had die dinsdag om vier uur afgesproken met haar elfjarige dochter, in de eerste schoolweek na de vakantie.

New York op 11 september 2001

New York op 11 september 2001 FOTO AFP

Het was een frisse ochtend in Manhattan. Op weg naar haar werk genoot ze nog na van de rol die ze de avond ervoor, 10 september, had gespeeld in een toneelstuk in de Gateway Cathedral op Staten Island. Ze speelde een van de engelen, in smetteloos wit, die overledenen in de hemel opvangen nadat ze zijn overleden door een auto ongeluk, een vliegtuigcrash of het instorten van een gebouw.

Mogelijk stond ze, met haar hoofd nog in de wolken, in de lift naast haar collega Patricia Massara. Beiden werkten ze in het World Trade Center bij Marsh & McLennan, een grote speler op het gebied van verzekeringen en risicobeheersing. Massari werkte op de 98e verdieping en was er net die ochtend achtergekomen dat ze zwanger leek te zijn. Niet gepland en niet verwacht, ze was pas 25 en wilde nog zoveel doen en beleven. De uitslag kon niet kloppen.

Ze vroeg haar man Louis om een nieuwe test te kopen. Om 08 uur 40 belden ze elkaar, vol spanning over de uitkomst van de test. Verder spraken ze verwachtingsvol over het reisje dat ze in oktober zouden maken. Ze hadden elkaar aan de lijn toen het vliegtuig de toren binnenvloog.

De aanslagen op de Twin Towers zijn door de jaren heen gebruikt, misbruikt en bespot. Een deel van de wereld riep om wraak, een ander deel wees op de verdiende loon van een arrogante wereldmacht. De meeste mensen keken met open mond naar de tragedie die zich live op televisie voltrok. De imperialistische vergeldingsmachine trok eerst naar Afghanistan en toen op valse gronden naar Irak. Een keten van moslimterrorisme rolde over de wereld. Amerika beschaamde zijn eigen grondrechten door burgers te bespioneren, onschuldigen jarenlang vast te zetten in Guantanamo Bay en zelfs te martelen in de Abu Ghraib-gevangenis bij Bagdad.

Bij alle geopolitieke bespiegelingen en beschuldigingen mogen we niet vergeten dat er bijna drieduizend mensen omkwamen die dag. Hier past alleen stilte. Het waren mensen met uitzonderlijke of gewone levens: moeders, vaders, zonen en dochters, met kinderen, dromen, zorgen en angst. Als eerbetoon bundelde de New York Times al in 2002 hun verhalen in het indrukwekkende boek Portraits 9/11/01. Lillian en Patricia staan erin - slachtoffers die niet wisten wat ze overkwam. Maar ook de verhalen van de helden die hun leven gaven om anderen te redden, zoals brandweerman Carl Bini (43).

Vlak voor negen uur belde hij met zijn vrouw Christine. Hij vertelde over het vliegtuig en zei dat hij erheen moest. Carl had een vrije dag en was bezig met plannen voor een eigen zaak. Maar de ervaren brandweerman voelde de plicht en haastte zich met een vriend naar de plek van de aanslag. „Doe voorzichtig”, had Christine nog gezegd. Ze wist dat het geen zin had om hem tegen te houden. „Als ik hem vastgebonden zou hebben dan zou hij de touwen doorgeknaagd hebben om toch te kunnen gaan.”

commentaar@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Commentaar