Pas later ga je twijfelen aan die snuiter die anderen lastigvalt met zijn fluit

Kent u Een vreemde arme snuiter?

Foto Annet Eveleens

Foto Annet Eveleens

Dat liedje stond in een bundel die Jan Pierewiet heette, met een geel linnen kaft, we zongen het op school als canon. De klas werd in drie groepen verdeeld die het lied op verschillende momenten inzetten.

Een vreemde arme snuiter was moede van het wand’len . Hij was zijn fluit verloren al uit zijn mantelzak. Da’s niets, ik heb gevonden waar jij zoveel van houdt . Dat is de hele tekst, zonder alle herhalingen die erin zitten.

We zongen van alles op school, daar dacht je niet over na. Maar nu ik groter ben vraag ik me af waar dit over gaat. Waarnaar verwijst die fluit? Waarom ligt er zo’n nadruk op de mantelzak , en wordt dat zak steeds maar herhaald? En wie is die ‘ik’ die iets gevonden heeft ‘waar jij zoveel van houdt?’ Als schoolkind sta je daar niet bij stil, later ga je twijfelen aan die snuiter die anderen lastigvalt met zijn fluit en zijn zak.

Veel Nederlandse informatie is er niet over te vinden. In Duitsland meer, want het is een Duits liedje, Ich arme Welsche Teufli, en het komt al uit de achttiende eeuw. Het is opgenomen in de bundel Singend wollen wir marschieren , uit 1934. Hier wordt namelijk niet gewandeld maar gemarcheerd.

Ook hier de fluit ( Pfeifli ) en de Mantelsack . Sack is in het Duits dubbelzinniger dan in het Nederlands, ze hadden ook Tasche kunnen zingen, dan was er niks aan de hand geweest. Maar juist door dat nadrukkelijke, steeds herhaalde Sack , lezen we, is het lied bijzonder geliefd bij wandelende jeugdgroepen waar veel puberjongens bij zitten.

Zie je wel. En dat zongen wij onnozelen gewoon op school, in de klas met alle ramen open.

asing.walthaus@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Opinie