Reisverslag van twee oude mannen die fietsen naar het einde van de wereld. Dag 27 van Luuk: 'Het fietst anders. Stiller, want Sjon maakt graag geluid, op allerlei manieren'

Henk Hofstra en Luuk Hajema – allebei de 60 gepasseerd – op de fiets voor een lange tocht naar Finisterre aan de Atlantische Oceaan. Daar waar de wereld ophoudt. Voor Dagblad van het Noorden en Leeuwarder Courant houden ze dagelijks een reisblog bij. Sjon Stellinga fietste 26 dagen mee en keert nu huiswaarts.

Hoofdfoto: Corné Sparidaens. Carrousel: Reisfoto's van Henk en Luuk. Sjon (midden) fietst niet meer mee.

Hoofdfoto: Corné Sparidaens. Carrousel: Reisfoto's van Henk en Luuk. Sjon (midden) fietst niet meer mee.

Lees meer over
Eropuit

Om eens een vergelijking te maken:

De Amerikaanse schrijver en Nobelprijswinnaar John Steinbeck publiceerde in 1962 zijn boek Travels with Charley, in het Nederlands vertaald als Op reis met Charley. Het boek gaat over de ontdekkingsreis door de Verenigde Staten, die Steinbeck in het najaar van 1960 maakte met zijn poedel Charley. In een camper, voor de goede orde; 15.000 kilometer. Vijftig jaar later deed Geert Mak de reis van Steinbeck over. Hij schreef er het boek Reizen zonder John over.

En nu zijn we weer tien jaar verder. Henk en ik fietsen vandaag voor het eerst in drieënhalve week zonder Sjon.

Fietsen zonder Sjon - en met z’n tweeën - zijn we wel gewend, want dat doen we al jaren een of meer keer per week. Toch is het een flinke overgang, na drieënhalve week schouder aan schouder en wiel aan wiel heel Nederland, België en Frankrijk en ook nog een stukje Duitsland te zijn doorgestoken.

Het fietst anders. Stiller, want Sjon maakt graag geluid, op allerlei manieren, en blijft zelfs praten op een steile, gloeiend hete helling. Minder ver ook, waarschijnlijk, en in elk geval langzamer. Want Sjon houdt niet van oponthoud bij kathedralen en historische binnensteden en andere ‘oude meuk’, terwijl dit deel van Spanje daar juist zo ruim mee is bedeeld. Hij houdt van opschieten en rechte lijnen.

Wij begonnen de dag nu met trage, slingerende bezoekjes aan de 16e eeuwse citadel en de 11e eeuwse kathedraal van Jaca en doorkruisten de halve binnenstad op zoek naar een stempel in onze pelgrimspassen. Pas na tienen zaten we echt op onze fiets en al om drie uur waren we op onze plaats van bestemming.

Sjon zou dat vermoedelijk sterk hebben afgekeurd, mopperend, grappend en grommend. Te vroeg, te dichtbij, te langzaam en laf.

Misschien doen we er daarom dinsdag een schepje bovenop, terwijl Sjon zich in Oloron-Sainte-Marie opmaakt om in de bus naar Nederland te stappen. Dan fietsen we weliswaar zonder Sjon, maar in zijn geest. En nu drinken we een biertje op het terras van ons hotelletje. Daarmee had hij ongetwijfeld wél ingestemd.

Proost Sjon!

menu