Reisverslag van drie oude mannen die fietsen naar het einde van de wereld. Dag 11 van Luuk, die op z'n dooie akkertje fietste. 'We leken wel echte pelgrims'

Sjon Stellinga, Henk Hofstra en Luuk Hajema – alle drie de 60 gepasseerd – op de fiets voor een lange tocht naar Finisterre aan de Atlantische Oceaan. Daar waar de wereld ophoudt. Voor Dagblad van het Noorden en Leeuwarder Courant houden ze dagelijks een reisblog bij.

Hoofdfoto: Corné Sparidaens. Carrousel: Reisfoto's van Henk, Sjon en Luuk

Lees meer over
Eropuit

In de loop van Hector Malot’s prachtige verhaal Alleen op de wereld wordt Remi liefdevol opgenomen aan boord van het schip De Zwaan. Mevrouw Milligan, een Engelse dame, ontfermt zich over hem, en gelijktijdig ontfermt Remi zich over haar ziekelijke zoon Arthur. De twee worden dikke vrienden, en komen elkaar later weer tegen, maar dat zal ik hier niet verder verklappen.

Remi, Arthur en mevrouw Milligan varen met De Zwaan over het Canal de Midi. Dat ligt veel zuidelijker dan het Canal du Nivernais , dat de Seine verbindt met de Loire en begint in Auxerre, en waar wij vandaag twintig kilometer langs fietsten. Maar in mijn verbeelding reisde Remi met zijn vriend en diens moeder langs het Canal du Nivernais. Zo moet het eruit hebben gezien toen Malot zijn boek schreef, aan het einde van de 19e eeuw: stil, groen, vredig en sprookjesachtig.

Een vis zo groot als een duikboot

In het Canal du Nivernais zag ik negen jaar geleden een vis zo groot als een duikboot - vermoedelijk een meerval. Ik hoopte op een weerzien met de reuzenvis, en wilde hem graag aan Henk en Sjon laten zien. Daarom reden we stapvoets langs het kanaal, van de ene schilderachtige sluis naar de andere, turend over het water. Dat paste bij temperatuur van vandaag, die tot 38 graden opliep.

We zagen de meerval niet. Wel een handvol motorkruisertjes en een scheepje dat misschien wel op De Zwaan leek. Het was betoverend mooi en zinderend heet. Zet drie oude mannen op een fiets met veel versnellingen, en geheid dat ze steeds sneller gaan rijden, tot aan de grens van hun fysieke kunnen. Vandaag fietsten we op ons dooie akkertje, de handen op het stuur, nu eens in gedachten verzonken, en dan weer keuvelend over van alles en nog wat. Bij elke derde sluis stapten we af om foto’s te maken. We leken wel echte pelgrims!

Pelgrimsoord

Henk en ik bezochten daarna de basiliek van Vezelay, die bovenop een heuvel ligt, als een onneembare burcht. Daarvoor moesten we voor de tweede keer vandaag naar dit historische pelgrimsoord. Want ons hotelletje ligt twee kilometer verderop, en daar dropten we eerst onze spullen.

En ik ging nog een derde keer, terwijl Henk en Sjon een biertje dronken. Dat kwam zo: in de basiliek zagen we de aankondiging van een pianoconcert, vanavond, met na afloop een lezing over de Camino naar Santiago de Compostela - in Frankrijk Le Chemin geheten.

Op weg naar Santiago

De lezing is voor mij vast en zeker wat hoog gegrepen. Maar een pianoconcert op deze plaats, dat kan ik niet laten lopen. Daarvoor ben ik op weg naar Santiago.

Vanavond een paar uur alleen op de wereld.

Nieuws

menu