Reisverslag van drie oude mannen die fietsen naar het einde van de wereld. Dag 4 van Sjon: 'Rollebollend van de pret lag ik in de berm. Schuddebuikend, hikkend van de lach'

Sjon Stellinga, Henk Hofstra en Luuk Hajema – alle drie de 60 gepasseerd – op de fiets voor een lange tocht naar Finisterre aan de Atlantische Oceaan. Daar waar de wereld ophoudt. Voor Dagblad van het Noorden en Leeuwarder Courant houden ze dagelijks een reisblog bij.

Beeld: DVHN

Beeld: DVHN

Lees meer over
Eropuit

Karma bestaat, vandaag is het weer bewezen. Nauwelijks één jaar geleden lag ik rollebollend van de pret in de berm. Schuddebuikend, hikkend van de lach, probeerde ik Luuk een inbussleuteltje aan te reiken. Luuk zijn zadel zakte namelijk. Eerst millimeter na millimeter, toen centimeter na centimeter.

Het schijnt dat de profs een verschil van een paar millimeter al merken, gewone aardse stervelingen worden pas onrustig bij een verschil van minstens één centimeter, omstanders zien pas iets bijzonders bij een centimeter of drie. Luuk zijn zadel zakte in de loop van de dag (geschat) zo’n tien centimeter.

Het schroefje dat de zadelpen op z’n plaats moest houden werkte niet meer naar behoren. En dat kun je zien. De knieën gaan iets naar buiten, je zit wat rechterop, je wekt de indruk dat je niet op je fiets bent gaan zitten maar dat je je fiets hebt aangetrokken. En dat overkwam Luuk dus vorig jaar. En ik vond dat grappig...

Karma bestaat

Luuk en ik hebben dezelfde fiets, die van mij is, geloof ik, één jaartje jonger. Logisch dat dat wat hem vorig jaar overkwam mij nu overkomt. En inderdaad, gisteren en vandaag zakte mijn zadel. Nog niet veel, maar het begin is er. Ik geef het onmiddellijk toe, ik had het verdiend. Karma bestaat kennelijk.

Luuk toonde zich een heer, hij verloor zichzelf niet in leedvermaak, hij was een echte vriend. Hij is er de man niet naar om kwaad met kwaad te vergelden. Integendeel, met een koninklijk gebaar reikte hij mij een passend inbussleuteltje aan. Ik heb gesjord dat ik kon en vandaag, in de volle zon tussen Venlo en Maastricht, bleef het hoogteverschil beperkt tot twee millimeters. Maar dat is het begin.

Daar blijft het natuurlijk niet bij. Nog een dag misschien, twee wellicht, drie als ik heel veel geluk heb, maar dan komt ook voor mij het moment dat ik niet meer op m’n fiets ga zitten maar m’n fiets aantrek. Laten we hopen dat we voordat het zover is een fietsenmaker tegenkomen.

Zou sowieso wel handig zijn overigens, want dat bracket van mij begint ook bij elk viaduct meer te kraken. Maar dat is een ander verhaal.

menu