'Uiteindelijk', sprak de vrouw via haar telefoon, 'zijn we allemaal stukjes uit dezelfde puzzel' | column Wieberen Elverdink

Het was kwart voor vier in de ochtend, koud en nevelig, de wereld verkeerde nog in diepe slaap. Op een enkele vrachtwagenchauffeur na lag de snelweg er verlaten en aardedonker bij. Pas bij het passeren van een tankstation, in het witte schijnsel van het reclamelicht, kon ik de onbekende vrouw die zojuist bij mij op de passagiersstoel had plaatsgenomen wat beter opnemen.

Wieberen Elverdink.

Wieberen Elverdink. FOTO MARCEL J. DE JONG

Lees meer over
Persoonlijk

Klein, bebrild, ik schatte haar ergens begin vijftig. Ze droeg een donkergroen met beige uniform in camouflagemotief, met bijbehorende pet. De zware rugzak die ze op de achterbank had gelegd, bijna net zo hoog als zijzelf, leek van hetzelfde textiel gemaakt.

menu