Ineens gaat het niet over meiden, maar over bloedplaatjes | column Wieberen Elverdink

Het voelt, zegt mijn dorpsgenoot, alsof het onbekommerde verdwenen is. Het zorgeloze en vanzelfsprekende. Zelfs laatst, op een bierfestival met goede vrienden, leek er een sluier over zijn gevoelens te liggen die de verrukking dempte. Die het plezier van het moment van een relativerende, donkerdere context voorzag, die wel zijn nieuwe realiteit weerspiegelde.

Wieberen Elverdink.

Wieberen Elverdink. FOTO MARCEL J. DE JONG

Lees meer over
Persoonlijk

Waar wij na de vakantie min of meer op de automatische piloot de draad weer oppakten – werk, school, sport – stonden een paar straten verderop hún levens op de kop. Bij hun middelste kind bleken ,,de machinekamers van het bloed’’, zoals mijn dorpsgenoot het beenmerg omschrijft, tot stilstand gekomen. Zomaar. Zonder duidelijk aanwijsbare oorzaak.

menu