Op een veldbedje slapen in de kerk in Sint Jacobiparochie

Pelgrims die graag in refugio’s overnachten, kunnen sinds mei ook terecht in de Groate Kerk in Sint Jacobiparochie. Een bijzondere plek, aangezien de kerk al twintig jaar het startpunt is van het Jabikspaad, de Friese aanlooproute naar Santiago de Compostella.

Frank Bakker op zijn veldbed in de Groate Kerk in Sint Jacobiparochie.

Frank Bakker op zijn veldbed in de Groate Kerk in Sint Jacobiparochie. FOTO NIELS WESTRA

De Groate Kerk in Sint Jacobiparochie wordt al tijden niet meer als gebedshuis gebruikt, maar als cultureel centrum. Voor de coronatijd waren er dan ook regelmatig lezingen, tentoonstellingen en muzikale optredens. De zwarte blinkende vleugel die nu op het podium pronkt, staat er wat verlaten bij. Al tijden heeft hier geen muzieknoot geklonken.

Tegenover de vleugel staan vier legergroene veldbedden. Twee links en twee rechts, met daartussen grote kamerschermen voor privacy.

Het is Hemelvaartsdag, rond de klok van vijf. Aan de grote tafel in het midden van de kerk zit Frank Bakker (56) uit Eindhoven. Hij is gisteren aangekomen in Sint Jacobiparochie en heeft meteen de omgeving wat verkend. ,,Mijn moeder appte mij vanmiddag dat een van mijn voorvaderen uit Sint Annaparochie kwam, dat heb ik nooit geweten! Ik heb vanmiddag nog even op de begraafplaats gekeken om te zien of er misschien ook iemand lag met mijn achternaam, maar ik heb niets kunnen vinden. Toch bijzonder om te weten dat ik hier wortels heb”, zegt hij enthousiast.

Wandelretraite

Het is voor Bakker de eerste keer dat hij in een kerk overnacht, maar kloosterretraites en pelgrimsherbergen zijn hem niet onbekend. ,,In 2013 was ik ziek en daarom had ik voldoende tijd om een kloosterserie van de NPO terug te kijken. Je weet wel, met Leo Fijen”, zegt hij al nippend aan zijn koffie.

,,Fijen gaat dan in gesprek met een Nederlandse prior of priorin in kloosters in het buitenland. Eén aflevering over Grandchamp in Zwitserland is me heel erg bijgebleven. Ik was benieuwd of ik zelf ook eens naar dat klooster zou kunnen en dat kon. In 2014 ging ik daar heen voor een wandelretraite. De retraite was in complete stilte. Dat wist ik van tevoren niet, dus dat was wel even wennen, maar het was heel mooi.”

Kwetsbaar

Later verbleef hij in het Pelgrimshuis Sankt Jakobus in Zuid-Duitsland. ,,Daar heb ik een hele bijzondere Godservaring gehad. Het was tijdens de eucharistieviering. Het voelde toen net alsof Jezus heel dichtbij was. Echt prachtig, maar dat gebeurt bijna nooit hoor”, zegt hij er snel achteraan. ,,Meestal geniet ik gewoon van de rust en de natuur.”

'Vandaag was het erg mooi weer, maar regen heeft ook zo zijn charme; ik ben wel onder de indruk van de natuurkrachten'

Een vriend van Bakker liep in 2014 naar het Spaanse Santiago de Compostella. ,,Dat lonkte me ook wel, maar in verband met werk wordt dat voorlopig lastig. Ik wil de tocht graag in één keer lopen vanuit Nederland, maar dat duurt wel drie à vier maanden. Het Jabikspaad had ik in eerste instantie ook op de lange baan geschoven, maar toen corona uitbrak, heb ik me maar eens achter het hoofd gekrabd. Ik vond het best wel confronterend dat je ineens zoveel minder kunt en dat het virus je zo kwetsbaar maakt. Ik dacht: als ik nu het Jabikspaad wil lopen, moet ik dat ook maar doen.”

Loslaten

De eerste nacht op een smal veldbedje in een grote kerk was wel even bijzonder, vond Bakker. ,,Je moet even wennen aan de geluiden van het gebouw en de auto’s die ’s nachts langsrijden. De kerkklok hoor je ook elk uur, maar qua geluid valt dat gelukkig best mee; daar slaap je wel doorheen. Ik ben eigenlijk herbergen gewend, waar je gezellig met andere mensen kunt eten en praten. Hier was ik vannacht in mijn eentje. Toch vind ik dat niet erg, ik kan goed alleen zijn. Daarbij heb je het vooruitzicht dat je de volgende dag lekker kunt wandelen.”

Vandaag heeft hij een rondwandeling gedaan in de omgeving. ,,Morgen loop ik verder naar Peins, dan naar Jorwert en daarna naar Akkrum. Ik ga van kerk naar kerk. Ik ben benieuwd hoe de overnachtingen daar zijn. Na Akkrum pak ik de trein en bus weer naar hier en dan ga ik met de auto terug naar huis. De volgende keer ga ik weer verder waar ik ben gebleven. Ik ben nu met de auto gekomen, maar als ik weer op pad ga, pak ik liever de trein. Nu zit ik de hele tijd te dubben: moet ik bepaalde spullen meenemen of in de auto achterlaten? Dat zijn van die dingen die je los moet laten. Als ik de trein uitstap, heb ik alleen mijn rugzak, dat is wat gemakkelijker. Dat zijn allemaal weer kleine lessen. Die kan ik mooi gebruiken als ik ooit nog naar Santiago loop.”

Spontane ontmoetingen

Naast het maken van voorbereidingen voor zijn tocht naar Santiago de Compostella, vindt hij het vooral belangrijk om te genieten van zijn wandeltochten in eigen land. ,,Ik vind het heerlijk in de natuur. Vandaag was het erg mooi weer, maar regen heeft ook zo zijn charme; ik ben wel onder de indruk van de natuurkrachten. Op bepaalde plaatsen, bijvoorbeeld aan de Waddenzeekust, hoor je alleen fluitende vogels en geen auto’s, heerlijk is dat.”

Ook knoopt hij graag gesprekjes aan met mensen die hij tegenkomt. ,,Vandaag liep ik iemand drie keer achter elkaar tegen het lijf. Tsja, dan blijf je wel even staan om te praten”, zegt hij lachend. ,,Het zijn vaak hele spontane ontmoetingen, daar krijg ik energie van. De ontmoetingen, het wandelen, de overnachtingen in de kerk… Het is eigenlijk allemaal heel simpel. Het geeft me de ruimte om stress en spanning van werk even los te laten.”

Wat betekenen

De vrijwilligers schenken ondertussen wat koffie bij. ,,Het eerste weekend dat de kerk open was voor pelgrims, waren er meteen drie dagen achter elkaar gasten. Of het zo druk blijft, is even afwachten, maar we hebben goede verwachtingen”, zegt Griet Hoekstra, contactpersoon van de refugio.

,,Het bestuur van Santiago aan het Wad heeft ons gevraagd of de kerk als refugio kan worden gebruikt, omdat de bed en breakfast in het dorp ermee op is gehouden. Normaalgesproken hebben we het wel druk met lezingen en concerten, maar door corona staat dat allemaal stil. Door de kerk beschikbaar te stellen als refugio, kunnen we als bestuur toch nog wat betekenen voor mensen.”

Aan tafel schuiven nog twee dames aan. Twee zussen uit Gouda, die ook bezig zijn met een wandeltocht. Net als Bakker overnachten ze vannacht in de kerk. Al snel gaat het gesprek over wandelroutes, streefafstanden en het gewicht van rugzakken. Bakker: ,,Alles wat je thuislaat, is mooi meegenomen.”

www.groatekerk.nl

Reageren? nynke.bruinsma@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Waadhoeke
Bewustzijn