'Moeten bezoekers zich inklaren bij een soort Vlielands douanekantoor?'

Vijf Waddeneilanden, vijf strandpaviljoens, één crisis: de coronapandemie. Nu veel coronamaatregelen verleden tijd zijn, is het tijd om met de eigenaren terug te blikken. Hoe hebben zij de coronacrisis tot dusver ervaren? Vandaag deel 3: hoe kijken de paviljoenhouders naar een eventueel testbeleid?

Drukte in de Dorpsstraat in Oost-Vlieland.

Drukte in de Dorpsstraat in Oost-Vlieland. FOTO DIRK BRUIN

Korte tijd konden horecaondernemers ervoor kiezen om alleen negatief geteste en gevaccineerde mensen toe te laten. Op die manier hoefden ze de anderhalvemetermaatregel niet meer te hanteren en konden ze 100 procent van hun capaciteit benutten. Omdat het aantal positief geteste personen toeneemt, zitten de gasten die niet uit één gezin komen weer op anderhalve meter van elkaar - in ieder geval tot volgende week vrijdag.

Deze ontwikkelingen volgen ruim een maand nadat Eele Jan Bergsma zijn mening over een mogelijk testbeleid gaf. Hij is mede-eigenaar van Standpaviljoen Ballum. Het restaurant is ruim opgezet, de tafels ver genoeg uit elkaar. Het is 26 mei 2021 en mensen mogen nu nog alleen op het terras zitten. De openingstijden zijn wel net verruimd. Het strandpaviljoen mag van de overheid open van zes uur ‘s ochtends tot acht uur ‘s avonds. Maar hier blijft de openingstijd gewoon tien uur.

Onder normale omstandigheden biedt het paviljoen ruimte aan 240 gasten. Met de anderhalvemetermaatregel is dit aanzienlijk minder. Hoewel het vaccinatieprogramma op volle toeren draait, zijn veel mensen niet volledig gevaccineerd. Hoe denkt Eele Jan over een eventueel testbeleid?

‘Zoek lekker een plaatsje uit’

,,Ik vind dat mensen die het land in komen, getest moeten worden. Bijvoorbeeld als ze op vakantie zijn geweest. Misschien dat veel mensen het niet met me eens zijn, maar ik denk dat nieuwe variaties toch vooral uit andere landen komen.” Maar testen voor toegang in het paviljoen van Eele Jan en zijn vriendin Geertje? ,,Als dat moet, waar blijf je dan? En stel ook dat je zelf voor een test moet betalen. Dan ben je 7,50 euro per persoon kwijt. Dat doe je niet als je gewoon ergens koffie wilt drinken of wilt lunchen.”

Wat hem betreft volstaat het als Nederlandse vakantiegangers en toeristen uit andere landen zich laten testen als ze Nederland in komen. ,,Dan vind ik niet dat wij als horeca-ondernemers nog iets moeten doen. Dan zijn de mensen hier gewoon welkom: zoek lekker een plaatsje uit.”

‘Wat moet, moet’

Een eiland verderop denkt Cedric Hartendorp eveneens het zijne over een eventueel testbeleid. Zijn paviljoen is groot. Dat was het altijd al, maar twee jaar geleden heeft hij er nog 500 vierkante meter bij laten bouwen. Hij kan onder normale omstandigheden binnen tweehonderd gasten kwijt en buiten nog eens honderdvijftig. Voor het buitengedeelte heeft hij ook nog een uitschuifbare overkapping laten realiseren. Kortom, hij heeft de afgelopen jaren - nog vóór corona - fors geïnvesteerd in de mogelijkheid om met mooi én regenachtig weer zoveel mogelijk mensen te kunnen herbergen.

,,Wat moet, moet”, zegt hij als het over het testbeleid gaat. ,,Maar ik zou niet blij worden als iedereen getest moest worden om hier te mogen komen. We houden ons aan de regels en daar kunnen we ons prima mee redden. Ik denk eerlijk gezegd ook niet dat er een testbeleid komt.”

150 vierkante meter

Weer een eiland verderop, bij paviljoen Oost op Vlieland. Het strandpaviljoen van Joanke Otten en Willem Joosse valt op verschillende manieren op, maar vooral vanwege de omvang. Die is opvallend bescheiden: 150 vierkante meter in totaal. Het is het enige paviljoen aan de oostkant van het eiland. Daarom mocht het niet al te omvangrijk worden: het draait hier om de natuur. Iets wat Willem en Joanke aanmoedigen. Voor hen is dit het mooiste stukje Vlieland.

Willem: ,,Uitzicht op Terschelling, bootjes varen hier altijd rond, je hebt hier mooi licht omdat de richel vlakbij ligt. Die geeft een mooie weerkaatsing. En de zee is hier iets kalmer dan op de rest van het eiland.”

De anderhalvemetermaatregel zorgt ervoor Joanke en Willem in mei 2021 maar ongeveer 50 procent van hun capaciteit kunnen benutten. Met andere woorden: ze kunnen maar iets van de helft van het normale aantal bezoekers ontvangen.

‘Hoe moet dat dan?’

Willem ziet een testbeleid niet zitten vertelt hij in het paviljoen, dat een industriële uitstraling heeft. Een bar en hoge kasten van steigerhout en grote gloeilampen aan het plafond. De afscheiding tussen binnen en buiten bestaat grotendeels uit ramen. Ook weer om de natuur centraal te stellen.

,,Ik ben altijd heel praktisch ingesteld”, zegt hij als het woord ‘testbeleid’ valt. ,,Ik zit dan meteen te denken: hoe moet dat dan? Moeten we mensen die naar het eiland komen verplichten om zich te laten testen? En zo ja: hoe moet dat dan in de jachthaven? Moeten bezoekers zich inklaren bij een soort Vlielands douanekantoor? En dan eerst een sneltest doen? Want die mensen kunnen net eergisteren van de Oostzee af zijn gekomen. Hoe moet dat dan?”

Testen is volgens hem niet de oplossing. ,,Ik denk dat dat het inenten is. En dan moeten we het gewoon omdraaien. Als mensen zich niet willen laten vaccineren: jammer dan. Die moeten dan gewoon aan andere dingen voldoen dan mensen die zich wel laten inenten. Dan wordt het bezoek aan een horecabedrijf lastiger. Als ik naar India wil en ik heb mijn vaccinaties niet, dan kom ik er ook niet in.”

‘Ik vind ze lelijk, maar het is nu even zo’

Zijn vrouw Joanke is tegenstander van een eventueel testbeleid. ,,Ik begrijp wel dat men wil weten of mensen besmet zijn of het virus kunnen overdragen. Maar ik denk ook: op een gegeven moment moet je kijken wat reëel is. Stel je moet je elke twee dagen testen en je bent met z’n vieren. Zo’n test kost 7,50 euro, dus dan komt er 210 euro extra bovenop je vakantie. Waar slaat dat op? Het is flauwekul en bovendien: hoe duurzaam is dat testen eigenlijk? Het levert ook veel afval op.”

Ze deelt haar mening onder een zon die al volop schijnt en zorgt voor een terras dat na opening al snel volstroomt met gasten. De tafeltjes zijn van elkaar gescheiden met plastic schermen. Een doorn in het oog voor Joanke, die er terloops meerdere keren een opmerking over maakt. ,,Ik vind ze lelijk, maar het is nu even zo.”

Normaal

Net zoals iedereen hoopt ze dat alles snel weer normaal wordt. Schermloos, zonder verdere maatregelen, vrij. Want vrijheid ervaren, daar leent dit kleine plekje op het eiland zich prima voor, meent Joanke.

,,Wat is er mooier dan hier een halve dag zitten en kijken wat er op het water gebeurt? Gewoon lekker zitten. Punt. Zonder poespas.” Die tijden komen volgens haar wel weer. ,,Ik kijk positief naar de toekomst.”

Voor deze reeks artikelen zijn vijf mensen geïnterviewd: Emmeke Ran, manager Paal 17 (Texel), Willem Joosse en Joanke Otten van Oost (Vlieland), Cedric Hartendorp van Heartbreak Hotel (Terschelling), Eele Jan Bergsma van Strandpaviljoen Ballum (Ameland) en Simon Adler van De Marlijn (Schiermonnikoog). Ze komen in wisselende samenstellingen aan het woord.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Vlieland
Waddengebied
Podcast
LC Podcast