Na Mees’ dood, hij was pas 16, leefde heel Terschelling mee. 'Hoe empathisch de mens is, vind ik heel hoopvol'

Even voor het ongeluk was er een dichte mist neergedaald op Terschelling die ook de dagen erna maar niet wilde optrekken. Zelfs de wind hield zich rustig op het eiland, waardoor de vlaggen die op veel plekken halfstok waren gehangen, stilletjes naar beneden hingen. En op de dag dat Mees Berkhuysen langs een erehaag van 1500 mensen werd gereden, die allemaal een bloem op zijn kist legden, vielen er dikke druppels uit de lucht. Alsof de hemel huilde.

De kist van Mees werd langs een erehaag van vijftienhonderd mensen gereden.

De kist van Mees werd langs een erehaag van vijftienhonderd mensen gereden. Foto: Lisa Berkhuysen

Lees meer over
Terschelling

Veel Terschellingers beginnen spontaan over de manier waarop de natuur reageerde op het overlijden van hun 16-jarige eilandgenoot, die op 28 februari van dit jaar rond zeven uur ’s avonds werd aangereden. Voor hen voelt het logisch dat zijn dood niet alleen hen maar ook de aarde rouwend achterliet.

Nieuws

menu