In Bistro de Boschplaat kun je prima Frans eten in een informele sfeer. En dat weten ook de eilanders

Waar gingen we nu eens eten, nu we toch op Terschelling waren? Flang Cupido, van onze b&b De Postoari en kookstudio Flang In De Pan, wees ons de weg naar bistro De Boschplaat, in Oosterend. Dat was jarenlang een degelijk maar niet schokkend eetcafé en ook nog even dito een biefstuk- en pannenkoekenrestaurant. Maar wat er nu gebeurt, is heel andere koek.

Eilandbistro De Boschplaat.

Eilandbistro De Boschplaat.

Van buiten is het nog altijd het oude, vertrouwde witte pand. Maar van binnen hebben Maamke van Zwol en Rieme-Jan Tjittes, de nieuwe eigenaren, er doodleuk een zeer Frans ogende bistro van gemaakt, met bankjes tegen de muur en van die altijd schattige ronde marmeren tafeltjes.

Een koffiemok, zonder poespas

Alle spullen zijn ‘met liefde’ uitgezocht, bezweert Tjittes, die zonder veel horeca-ervaring (hij heeft eigenlijk een heel andere baan) heel gastvrij langs de tafeltjes zwiert. Tot en met de koffiemok aan het eind. Nee, geen sjiek porseleinen kop en schoteltje, maar een mok. Geen poespas, is de boodschap, gewoon eerlijk en informeel eten.

Ik tref mijn voornaam in scrabbleletters op tafel aan, nog zo’n leuk detail dat bij iedereen die binnenkomt (en gereserveerd heeft, anders heb je pech op deze drukke zaterdagavond) een glimlach tevoorschijn tovert.

Beslist geen detail is dat de man achter de pannen ‘kleine Ton’ is, de zoon van Ton van Scheppingen, ooit chef-kok van toenmalig Michelin-sterrentent De Grië, schuin tegenover de Boschplaat, waar nu de Heeren Van Der Schelling zit. Een dochter van hem zit in ’t Golfje in Midsland, nog al zo’n hoog aangeschreven tent.

Mooi, zulk horeca-DNA

In zijn puberteit was deze jonge Van Scheppingen wel eens zo vervelend dat diezelfde Flang, toen nog uitbater van Heartbreak Hotel, hem meermalen in de kliko deponeerde. Ook Arne Vos, de andere kok, heeft zijn sporen onder de oude Van Scheppingen verdiend, net als gastvrouw Van Zwol trouwens. Mooi, zulk horeca-DNA.

Het heeft geholpen, want wat de attente, veelkoppige bediening (behalve Tjittes allemaal in Bretons gestreepte shirts) bij ons op tafel zet ontlokt ons geen enkele wanklank. Mee-eetster kiest vooraf de vol au vent de crevettes , een pasteitje met waddengarnaaltjes en hollandaisesaus, ,,Zachte smaken”, zucht ze vergenoegd.

Ik bedwing mijn innerlijke vleeseter door de tartaar van limousinrund met kwartelei links te laten liggen ten gunste van de betterave fumée , ofwel gerookte rode biet met oude Terschellinger schapekaas, dragonmayonaise en een speels, knapperig structuurtje van iets erbovenop. Je moet tenslotte een beetje meebewegen richting minder (maar beter) vlees. Het is een heel elegant gerechtje, met een subtiele rooksmaak die toch zijn plek in het palet opeist. Het is een hit, ik zie ’t links en rechts van ons op de tafeltjes belanden. Ik neem me ter plekke voor om mijn eigen rookoven ook vaker in te zetten.

We hebben er allebei een glas Touraine bij, een redelijk stevige sauvignon blanc uit de Loire-vallei die met beide gerechten mooi harmonieert. Tafelgenote gaat door op dat thema voor bij haar risotto. De serveerster wil me een merlot aansmeren, maar het mag om mij wel wat steviger en dus komen we uit op een Petit Ventoux uit het Rhônegebied. Even later horen we haar een tafeltje verder diezelfde wijn aanbevelen bij diezelfde cassoulet. Mooi, denk ik, die leert snel bij.

Boterbonen in een stevige saus

Die cassoulet, dat is een sierlijke variatie op een stevig gerecht van boerse komaf. Dat sierlijke komt vooral door de lamsstoof die erbij zit, ter aanvulling op de meer traditionele, lekker kruidige varkenssaucijs. De boterbonen zwemmen in een stevige saus, in het goede gezelschap van een mals krieltje (dat ik eerst voor een forse boon aanzie - ,,ben jij nou culinair recensent?”, sneert de overkant).

De risotto, niet direct typisch Frans maar wat zou dat, blijkt een wondertje: een treffende combinatie van een romige textuur en lichte smaken. Een fris zuurtje van de venkel, aardsere tonen van groene asperges en een subtiel snufje zomertruffel. De mee-eetster gaat er wat glazig van kijken, altijd een goed teken. Er komt geen arboriorijst aan te pas, de go-to -rijst voor risotto, maar acquerello – superieur volgens onze gastheer, en we geven hem onmiddellijk gelijk.

We hadden ons helemaal niet meer bekommerd om de los bij te bestellen bijlagen, aardappelgratin en salade, maar we kunnen ook niet zeggen dat we die missen.

Smaakimpressies dansen op de tong

Als toetje laten we met lichte hartepijn de crème brûlée, echt zo’n Franse klassieker, links liggen. We gaan voor wat kaas, ook een heel Franse manier om de maaltijd mee te besluiten. Het Terschellinger jutterskaasje houdt zich mooi staande tegenover de andere drie, die wel van ver komen. Daaronder een geitenkaasje in een aslaagje en een stevige blauwschimmel. Omdat onze wijn al op is, drinken we er een Kopke-port van tien jaar oud bij, en ook die laat de verschillende smaakimpressies dansen op de tong.

Bij de koffie (in mok dus!) en Cointreau (om de spijsvertering alvast op gang te helpen – een culinaire noodzaak die de Fransen goed in het snotje hebben) reflecteren we op de kwaliteit van het gebodene en de sfeer. Die zit er aan de bar ook al goed in, met dank aan de eilanders die de weg naar deze prettige tent ook al hebben gevonden. Die komen zo te zien vooral per Landrover Defender, maar Bistro de Boschplaat is ook de fietstocht naar de oostkant van het eiland meer dan waard.

Eilandbistro De Boschplaat

Oosterend 14

8897 HZ Oosterend Terschelling

0562-448 821

Vegetarisch: ja

Toegankelijk voor rolstoelers: ja

Parkeren: naast de andere Defenders

Je kunt deze onderwerpen volgen
Terschelling
Eten & drinken
Hete Soep