Sint Maartenjuffen en -meesters lopen ruim 10.000 euro binnen met Elfstedentocht

De laatste meters werden in gezamenlijkheid afgelegd. Foto: Petra Kroon. Foto: PETRA KROON

Het team van twintig juffen en meesters van de Sint Maartenschool in Bolsward heeft met hun Elfstedentocht in estafettevorm ruim 10.000 euro ingezameld voor het Ronald McDonald Kinderfonds. Die tocht startte vrijdagmiddag om twee uur, een etmaal later waren ze rond. Met onderweg keiharde muziek van André Hazes, kaasblokjes en een gesneuvelde vlag.

Spierpijn? Nee. Voldoening? Absoluut. Juffen Dieuwertje van Dalfsen en Marrit Draijer blikken graag nog even terug het avontuur dat het team van de Bolswarder basisschool afgelopen weekend beleefde. ,,Het mooiste was dat iedereen heeft meegedaan. Dat we het met elkaar hebben gedaan. Dat was heel bijzonder.”

Beiden namen de langste deelafstand van 30 kilometer voor hun rekening, waar collega’s ook konden kiezen voor 5, 10, 15 of 20 kilometer. Eerstgenoemde ging in de nachtelijke uren van Leeuwarden richting Bolsward. ,,Dat was gek”, erkent ze. ,,Je lijf is in de war. Je bent niet gewend om ‘s nachts zo’n fysieke inspanning te leveren.”

André Hazes

Als richtpunt heeft ze in het donker slechts de lampen van het begeleidingswagentje dat voor haar uit rijdt. Door de speakers knalt André Hazes. ,,Dat hebben ze in Spannum wel gehoord denk ik”, vertelt ze met een lach. Achter haar is altijd iemand die met een gevulde bakfiets mee trapt. In dit geval is het schooldirecteur Age Huitema, die ook de nachtelijke shift voor zijn rekening neemt. Aan boord: kaasblokjes. Van Dalfsen: ,,Ik heb mezelf maar het rottigste deel gegeven, daar heb ik de rest omheen gebouwd.”

Want zij is het die aanvankelijk eind vorig jaar met het idee kwam. In ieder geval één keer per schooljaar zet de school zich in voor een goed doel. Door corona is de bewegingsruimte qua ideeën beperkt, maar als er een informatiefolder over het Ronald McDonald Kinderfonds op de mat bij Van Dalfsen valt, gaat er een lichtje branden. Daarin wordt gesproken over de HomeRun, eveneens een 24-uursloop met een afstand van 240 kilometer. Inderdaad: vergelijkbaar met de lengte van de Elfstedentocht.

Schema

Zo is het idee geboren. Om praktische redenen wordt besloten om zelf de organisatie in handen te nemen. ,,Dan weten we zeker dat het door kan gaan”, is de gedachte. Er komt een werkgroep die de plannen verder concretiseert. ,,Het schema maken was nog het meeste werk”, vertelt Van Dalfsen. Want naast de twintig lopers, is er nog een begeleidingsgroep die minstens zo groot is. De logistieke legpuzzel om chauffeurs, meetrappers en lopers op het juiste moment op de juiste plek krijgen blijkt in één goed gelegd.

,,Ik was niet zenuwachtig voor het lopen, maar wel hoe alles zou gaan”, springt haar collega en mede-werkgroeplid Draijer bij. ,,Maar het pakte goed uit. Het schema klopte.”

De start van haar 30 kilometer (,,dat heb ik één keer eerder gelopen”) was vrijdagavond om half 8. Van Hallumerhoek naar Dokkum. Haar collega’s hebben de vaart er echter behoorlijk in, waardoor de afgesproken gemiddelde snelheid van 10 kilometer per uur her en der wordt overschreden. ,,Bij de wisselmomenten hebben we daarom maar even staan kletsen”, is de simpele oplossing.

Adrenaline

Draijer maakt in aanloop nog een relatief normale dag door. ,,Wel was ik om half 3 even wakker om haar te appen”, wijst ze op haar collega. Van Dalfsen zelf doet een poging om vroeg te gaan slapen, maar daar komt weinig van terecht. ,,Adrenaline”, geeft ze als reden op. ,,En ook na de tijd lig je te stuiteren in bed.”

De groepsapp staat roodgloeiend en wordt voortdurend voorzien van updates, foto’s en filmpjes. ,,Een collega vertelde dat ze even drie uurtjes ging slapen. Had ze 230 berichtjes gemist.” Het is tekenend voor de saamhorigheid, zo menen beiden. ,,Het allermooiste is dat iedereen mee heeft geholpen. Met lopen, op de fiets of in het busje. We hebben het echt met elkaar gedaan. Ook de ouders die aan de kant stonden, zelfs in de buurt van Dokkum”, zegt Draijer. ,,Die waren daar speciaal naartoe gereden.”

,,De start en finish waren een kippenvelmoment”, meent Van Dalfsen. ,,Alles zat mee”, gaat Draijer verder. ,,Dat was perfect.”

Gesneuvelde vlag

Fysieke mankementen of materiaalpech kwamen niet voor. Hoewel, bijna niet. Als het volgwagentje door een tunnel rijdt, blijkt de bestuurder geen rekening gehouden te hebben met de gestoken vlaggen. Gevolg: de Sintmaartenvlag sneuvelt al snel. Beiden vertellen de anekdote met een grote lach.

Nadat iedereen zijn of haar individuele afstand heeft afgelegd, besluit het team de Elfstedentocht in gezamenlijkheid. De laatste meters over de Gysbert Japicxlaan -voor de school langs dus- en door de stad vormen ze een in het geel gehulde stoet.

En ook kinderen van de Sint Maartenschool zijn in actie gekomen afgelopen week. Er waren vele sportieve activiteiten in de Week van de Beweging en er was een sponsorloop. Daar komt nog steeds geld van binnen, dus de precieze eindbalans moet nog opgemaakt worden. Wel is het streefbedrag van 5000 euro ruimschoots gehaald. Sterker nog: er is al meer dan het dubbele binnengekomen. Het maakt de hele opzet compleet. Van Dalfsen: ,,Als je als team zulke dingen kunt doen, dan kun je heel veel. Dan heb je geen teambuildingsdagen nodig.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Súdwest-Fryslân