De emotionele Elfstedentocht van Anita Allema: 'Het voelt als een overwinning'

Anita Allema met de 'oma-fiets' waarop ze de bijzondere Elfstedentocht voltooide.

Het was zonder meer de meest bijzondere van de drieëntwintig Elfstedentochten die Anita Allema uit Bolsward fietste. Op 7 juli stapte ze in alle vroegte op voor een eenzame en confronterende ronde door de provincie. Voor het eerst moest ze het stellen zonder haar Leo, die in januari overleed aan de gevolgen van corona. ,,Hij was mijn grote liefde.”

Ze twijfelt dan ook lang of ze dit jaar wel zin heeft om de 235 kilometer door Friesland te fietsen. Eigenlijk niet, is haar eerste gedachte. De rouwverwerkende rollercoaster raast nog op volle toeren. Leo zal immers niet zoals gebruikelijk klaarstaan met de pasta in Bolsward. Hij zal niet onderweg bellen om te vragen hoe het gaat. Hij vangt haar niet op bij de finish.

Alles is ineens anders. Het vertrouwde is weg. Haar zoon Vincent overtuigt haar uiteindelijk om uit die schulp te kruipen. ,,Hij heeft mij de stimulans gegeven om mee te doen.”

Videoboodschap

Sterker nog: ze is de eerste die om 5 uur ‘s ochtends met de speciaal ontwikkelde Elfsteden-app op pad gaat. Op haar vertrouwde ‘oma-fiets’. ,,Niet vergeten te stempelen”, meldt Vincent nog in een videoboodschap die hij die ochtend opstuurt. Daarin moedigen ook zijn twee kinderen hun oma aan. ,,Die video heb ik in Leeuwarden nog eens bekeken”, zegt Anita met een glinstering in haar ogen.

Het ‘verdwalen’ in Franeker, de stevige tegenwind vanuit Leeuwarden en het natte pak bij Spannum: ze neemt het allemaal op de koop toe. Zo’n vijftien uren is ze alleen met haar gedachten, trappend door de provincie. ,,Ik ben een denker”, zo omschrijft ze zichzelf. ,,En onderweg kun je alles overdenken. Dat was een confrontatie. Het was emotioneel, maar het was ook heel prettig. Ik had constant het gevoel dat Leo bij me was, dat hij trots op me was, maar ik kwam voor het eerst alleen over de finish. Toen heb ik wel een traantje gelaten.”

Corona

De Leo waar ze over spreekt is Leo Baints, met wie ze 23 jaar samen is. ,,Hij was mijn grote liefde. Het was zo’n onvoorstelbaar fijn en leuk mens”, spreekt ze liefdevol. Maar het coronavirus kent geen genade. Baints is hartpatiënt, heeft diabetes en andere medische aandoeningen. Als duidelijk wordt dat daar ook nog corona bij komt, heeft Anita al een naar voorgevoel.

Baints wordt op 10 december met zware benauwdheidsklachten naar het ziekenhuis overgebracht en belandt al snel op de intensive care. ,,Hij is aan het eind van de middag meegenomen. ‘s Avonds ging de telefoon. Ik hoorde allemaal gehijg en gestommel. Dat was Leo. ‘Anita, ik hou van jou’, zei hij nog.”

Laatste woorden

Het blijken zijn laatste woorden. Meer dan een maand wordt hij in slaap gehouden en op 18 januari wordt hij van de beademing gehaald. Niet nadat hij nog één keer een aantal keer met zijn ogen knippert. Als een soort laatste salut. ,,Hij is nooit weer wakker geworden. Er was geen perspectief meer”, vertelt Anita stemmig. ,,Dat was heel emotioneel.”

,,Ik was niet depressief, maar je draagt een groot verdriet mee”, omschrijft ze de periode die daarop volgt. ,,Ik sloot mezelf op. Als ik thuis kwam van het werk ging de deur dicht.”

Meer dan een kruisje

De Elfstedentocht die ze nu voltooide is voor haar dan ook zo veel meer dan het drieëntwintigste kruisje. ,,Ik heb het gevoel dat ik weer wat opener ben geworden. Dat ik stap voor stap mijn leven terug begin te krijgen.”

Uit die woorden klinkt een soort dankbaarheid. ,,Ik had niet verwacht dat het fietsen zo’n uitlaatklep zou zijn. Dit was echt de allermooiste tocht. Het voelt als een grote overwinning.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Súdwest-Fryslân