Atlete Vera de Vries na EK-debuut: een illusie armer, een ervaring rijker

Bedrukte gezichten bij de familie, die thuis via een livestream meekijkt. FOTO SIMON BLEEKER. Foto: Simon Bleeker Fotografie

Atlete Vera de Vries uit Sneek stond zondag in Estland aan de start van de 5000 meter op het EK voor atleten onder de 20 jaar. Dat draaide sportief gezien uit op een deceptie, maar toch ziet ze een lichtpuntje: ,,Het was een super leuke ervaring.”

Met haar in mei aangescherpte persoonlijk record van 16.10,61 reist ze met stiekeme hoop op een medaille af naar Tallinn, de hoofdstad van het Oost-Europese land. Ze vliegt op woensdag, haar race is zondag.

Het licht gaat uit

,,Het was warm, maar daar kan ik normaal goed tegen”, merkt ze op in aanloop naar de 5 kilometer. Op de wedstrijddag is dat echter anders. Drie rondes voor het einde gaat het licht uit. ,,Ineens werden mijn benen ontzettend zwaar”, blikt de atlete van AV Horror terug. ,,Ik kreeg mijn voeten niet meer van de grond, begon te slingeren en ik ging ‘out’. Ik ben nog nooit niet gefinisht. Dat was ook het eerste wat ik zei toen ik weer bij was: ‘ik moet finishen’.”

Dat lukt uiteraard niet meer. ,,Ik denk dat het een combinatie is geweest van de spanning en de warmte”, zoekt ze naar een verklaring. ,,Door de zenuwen heb ik maar 4 uurtjes geslapen en de hitte is er in één keer ingeklapt. Het hoofd wilde nog wel, maar het lichaam stopte.”

Ziekenhuis

Ze wordt snel opgevangen door medisch personeel dat haar koel houdt. Als dat weinig effect heeft wordt ze per brancard de arena uitgeleid, op weg naar het ziekenhuis wordt een infuus aangelegd met zout en mineralen. ,,Ik voelde niet meer dat ik benen had, zo erg ben ik de verzuring ingelopen.”

De rondes daarvoor loopt De Vries rond plek vijf, zes. ,,Ik kon goed meekomen. Er had misschien een medaille ingezeten, maar het is niet anders”, klinkt het nuchter. Sterker nog: de winnende tijd van 16.16,57, gelopen door de Spaanse Carla Dominguez, is 6 seconden langzamer dan het pr van de Horror-atlete.

Familie kijkt in Sneek mee

Vader Reinier heeft ondertussen in Sneek het huis vol familie om samen via een livestream te kijken naar de verrichtingen van Vera. ,,Ze zat goed mee voorin, maar in één keer kwam ze iets achter dat groepje”, reconstrueert hij. ,,Toen dat gat kwam dacht ik al: er is iets. Ze liep niet meer in beeld.”

Wat nog wel te zien is zijn de onderlinge verschillen tussen de loopsters. Die lopen te snel op, concludeert pa De Vries. Dat wordt echter niet opgepikt door de camera, die vooral de koploopsters registreert. ,,Iedereen ging haar voorbij. Toen had ik door: ze zit stil of ze kan bijna niet meer lopen. Dan raak je wel heel bezorgd. Het is gissen waardoor dat komt.”

Telefoonnummers

Hij zoekt in zijn mailbox snel naar een lijst met telefoonnummers die hij voor het toernooi gekregen heeft. ,,Ik belde eerst de coach van de lange afstanden, maar die nam niet op. Hij heeft Vera opgevangen, dus dat ging ook niet.” De teamchef is de volgende aan wie hij een belletje waagt. ,,Van haar hoorde ik dat ze door de warmte was flauwgevallen en dat ze geholpen werd.”

De stemming in huize De Vries slaat logischerwijs om. ,,Bezorgdheid”, omschrijft Reinier het gevoel dat overheerst. ,,Je wilt er dan bij zijn. Ik heb nog gedacht: ik had mee moeten gaan.”

Herstellen

Van het ziekenhuis gaat Vera nog diezelfde dag terug naar het hotel en na wederom een korte nacht -de terugvlucht was vroeg- is ze maandag teruggekomen in Nederland. ,,Ik heb er nog nooit zo lang over gedaan om Schiphol over te komen”, vertelt ze met een voorzichtig lachje. Slapen is het eerste wat ze deed bij thuiskomst en verder grijpt ze deze week aan om te herstellen.

Los van de teleurstellende sportieve prestatie, blijft er ook iets positiefs hangen. ,,Dit was mijn eerste EK. Ondanks de zenuwen was het een super leuke ervaring. De sfeer binnen het team was erg goed. Ik heb er veel van geleerd en dit wordt zeker niet mijn laatste EK. Mijn wraak zal zoet zijn.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Súdwest-Fryslân