Sedie Boonstra (88) en de andere vrijwilligers kleden voor de laatste keer het Karmelklooster in Drachten aan met bloemen: 'Ik sil it kleaster misse'

Zoals het begon, zo moet het ook eindigen, bedacht Ietje Hofstra van het Karmelklooster in Drachten. De laatste tentoonstelling wordt uitgeleide gedaan met de vrolijkheid en fleur van bloemen.

Sedie Boonstra (88) kleedt voor de laatste keer het Karmelklooster aan met bloemen voor de laatste openstelling

Sedie Boonstra (88) kleedt voor de laatste keer het Karmelklooster aan met bloemen voor de laatste openstelling FOTO JILMER POSTMA

Overal staan vazen, overal liggen bloemen en zowel binnen als buiten wordt druk geschikt met groen en kleur. Sedie Boonstra (88) loopt met een kennersoog langs de diverse stukken. ,,Sjoch’’, zegt ze in een kamer waar de zonnebloemen overheersen, maar ook andere kleuren ingestoken zijn. ,,Dy oranje blommen dy hâlde it net sa lang. Dêr gean ik de kommende dagen by lâns om te sjen oft se ferfongen wurde moatte.’’

Huidhonger

Met de komende dagen bedoelt de vrijwilligster woensdag 28 tot en met zaterdag 31 juli. Dan is de tentoonstelling Huidhonger voor het laatst te zien. Het is tevens de allerlaatste tentoonstelling voordat het klooster van eigenaar verwisselt en een zorginstelling wordt. Het worden dagen van afscheid, zegt Ietje Hofstra, die toen de kloosterzusters in 1993 verdwenen met haar inmiddels overleden man Jan Hofstra het pand kocht en er een reisorganisatie startte. Hun eerste openstelling van het pand was in oktober dat jaar met een bloemententoonstelling.

Boonstra en haar man, die drie jaar geleden overleed, kenden de Hofstra’s en besloten als vrijwilligers een handje te gaan helpen. ,,Myn man kende it kleaster fan ûnder de flier oant boppe it plafond.’’ Hij kluste erop los en wist alles op te lossen, vult Hofstra aan. Boonstra hielp eerst mee met het verschonen van de bedden van de gasten die reizen hadden geboekt, maar begon ook de gangen en kamers op te fleuren met bloemstukjes. ,,Dy waarden hieltyd grutter.’’

Oudste vrijwilliger

Toen Hofstra zich meer ging toeleggen op tentoonstellingen, concerten, lezingen, voorstellingen, huwelijken en uitvaarten, was het Boonstra met een vaste ploeg vrouwen die telkens voor de bloemendecoraties zorgde. Zo loopt de 77-jarige Minke Hoekstra ook met een stuk door het pand om het een mooie plek te geven. Boonstra mag zich de oudste vrijwilligster noemen.

Hofstra vertelt hoe goed Boonstra altijd aansloot bij de thema’s die op dat moment aan de orde waren in het klooster. ,,Kleine beschuitjes met muisjes bij de tentoonstelling Birthday bijvoorbeeld of alles in het oranje bij de tentoonstelling over Beatrix: Onze Koningin, eerbetoon in foto’s .’’ Als Boonstra op vakantie was, werd ze node gemist. ,,Ze liep twee tot drie keer per week langs alle bloemstukken om ze te verversen. Het viel niet mee om dat bij te houden als ze weg was.’’

De bloemschikster volgde er geen opleiding voor. ,,Dat betocht ik gewoan sels.’’ In haar hoofd lette ze altijd op toepasselijke spullen. Toen eens een stuk uit een vaas brak en iemand de scherf weg wilde gooien, vroeg ze die te bewaren. Die kwam weer van pas bij de tentoonstelling Scherven of Bouwstenen? Met de verkoop houdt haar vrijwilligerswerk op. ,,Oars hie ik trochgien. Ik bin eins bliid dat ik net sels it beslút hoechde te nimmen om te stopjen. Mar ik sil it kleaster misse.’’

Afscheid

Dat geldt voor alle bijna zeventig vrijwilligers die Hofstra in de loop der jaren om zich heen verzamelde. Zo was er een ploeg van twaalf man die de tuin onderhield. Voor alle vrijwilligers komt er dit weekend een apart afscheid, alsook voor de familie en schoonfamilie van Hofstra. ,,Dit is ons familiehuis geworden. We hebben hier lief en leed gedeeld.’’ Zo neemt Hofstra met een etentje ook apart afscheid van de kunstenaars die werken beschikbaar stelden voor Huidhonger.

Bewust koos ze ervoor nog één keer fleurig uit te pakken, zodat iedereen die de tentoonstelling deze laatste dagen bezoekt met een opgewekt gevoel naar huis gaat. Naast de vaste ploeg bloemschiksters schoven maandag daarom ook leden van it Frysk Fjildboeket aan om te helpen met de vormgeving.

Volgende week dinsdag gaan alle bloemen er weer uit, vertelt Hofstra. Dan wordt het een kwestie van inpakken en verdelen van de boedel. De vrijdag erna komt het bisdom kijken. Zaken als de ,,prachtige crucifix en het tabernakel’’ gaan naar het bisdom. Maar er zijn ook spullen verkocht aan andere gegadigden, zoals de koorbanken die naar Workum gaan.

Met de nieuwe bestemming, een plek voor mensen met dementie, heeft Hofstra vrede. ,,Eigenlijk gaat alles weer terug naar de tijd van het slotklooster. De nieuwe bewoners kunnen terecht in de binnentuin en de achtertuin die ommuurd is. Daardoor komen ze altijd weer binnen terecht. Bouwkundig blijft het een slot, maar men kan er vrij rondlopen.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Smallingerland