Het virus mag gaan, de Wegwijzers blijven

Corona was de aanleiding, maar de hulplijn waarmee Micheline de Meer en haar collega’s inwoners van Smallingerland terzijde staan, wordt definitief.

Micheline is sociaal werker bij de MOS in Smallingerland en bemande het afgelopen coronajaar een 'hulplijn' voor inwoners Smallingerland.

Micheline is sociaal werker bij de MOS in Smallingerland en bemande het afgelopen coronajaar een 'hulplijn' voor inwoners Smallingerland. FOTO JILMER POSTMA

Het was kort na het begin van de pandemie, weet ze nog. ,,Een oud echtpaar belde op. Hun huishoudelijke hulp durfde niet meer langs te komen. Hoe moeten we nu ons bed verschonen, vroegen ze.”

Okee, dacht Micheline de Meer op dat moment: wat we hier doen, daar is behoefte aan. Met een stuk of tien andere collega’s van welzijnsorganisatie M.O.S bemenste ze nog maar net een nieuwe telefoon- en chatlijn, om inwoners van Smallingerland te ondersteunen bij de corona-situatie.

Bij M.O.S hadden ze gemerkt dat er niet alleen werd gevraagd om hulp, maar ook dat veel inwoners aanboden om anderen te helpen. ,,Wij moesten ervoor zorgen dat die twee groepen bij elkaar kwamen”, zegt De Meer. Zij en haar collega’s werden de ‘Wegwijzers’ gedoopt, de koppelaars van vraag en aanbod.

Maar mensen wilden ook informatie. ,,Iemand met een vraag voor het RIVM belde hier naartoe. En een vrouw die haar zoon in een zorginstelling wilde bezoeken, vroeg ons of dat kon. Het bleek dat we heel laagdrempelig waren.”

Wegwijzers

Daarom gaat M.O.S door met de Wegwijzers, ook als straks op enig moment de coronagolf voorbij is en het normale leven weer de overhand krijgt. Inwoners die ergens mee zitten, weten het telefoonnummer goed te vinden. ,,Soms willen mensen ook gewoon even gehoord worden.” De Wegwijzers stellen zich onbevooroordeeld op, presenteren zichzelf niet als iemand ‘van de gemeente’.

Juist omdat ze er zo dicht bovenop zat, zag De Meer hoe de corona-vragen door het jaar heen veranderden. ,,De eerste periode had je veel bellers die angstig waren, of juist iets wilden doen voor anderen. Daarna, toen de beperkingen en de lockdown bleven doorgaan, ging het vaker over gevoelens van eenzaamheid.”

Mantelzorgers

En in de huidige fase valt het haar op dat er relatief veel mantelzorgers bellen. ,,Die zitten er steeds vaker doorheen. Als je samenwoont met een dementerende partner, alles dicht is, er geen dagbesteding is, en je steeds bij elkaar zit, dan vraagt dat veel van je.”

Als welzijnswerker is De Meer gespecialiseerd in individuele trajecten. Vóór corona legde ze daarom veel huisbezoeken af. ,,Neem dat oudere echtpaar waar de hulp niet meer langs durfde. Vroeger was ik er naartoe gegaan, even de boel verschonen en dan kijken hoe het verder geregeld moest worden. Maar door het virus kon dat nu niet.”

Ze belde en mailde met collega’s en andere hulpnetwerken van M.O.S, en zo werd iemand gevonden die bij het echtpaar langs kon. ,,Door dit soort dingen beseften we hoeveel je eigenlijk ook telefonisch en digitaal kunt regelen. En dat een huisbezoek soms noodzakelijk blijft, maar ook niet altijd meteen nodig is.”

De Meer gaat door als Wegwijzer. Want ook als corona de kop is ingedrukt zullen nog veel mensen in Drachten en omgeving kampen met de naweeën, verwacht ze. ,,Dit raakt banen van mensen, hun financiën, hun relatie. We kunnen helpen, maar ze mogen zich ook gewoon bij ons uitspreken. Zodat de druk even van de ketel kan.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Smallingerland
Coronavirus