De liefde wint het toch elke keer van verdriet

De dood laat ons vaak nadenken over de waarde van het leven. Marga Dansen (64) uit Ureterp heeft veel moeten verliezen. Toch wist liefde het elke keer weer te winnen van verdriet. In haar boek zoeken wij mee naar een antwoord op haar levensvraag: Maakt U alles nieuw?

FOTO PIXABAY

FOTO PIXABAY

De levensvraag: ‘Maakt U alles nieuw?’, die Marga jarenlang bezig heeft gehouden is als een rode draad door het boek verweven. Een boek over groot verlies en groot geluk. De vraag ontstond nadat ze haar eerste kindje verloor, Benjamin. Toen ook haar goede vriendin Hettie overleed, liet het haar niet meer los.

Het is 1981. Marga is acht maanden zwanger. De babykamer is al helemaal klaar en de geur van babyzeep brengt een blijde verwachting met zich mee. Elke week gaat ze naar zwangerschap gymnastiek. Eén keer hoort ze de begeleidster tegen een van de andere zwangere vrouwen zeggen: misschien wordt het bij jullie wel een pinksterkindje. Terwijl ze dat zegt, kijkt zij ook Marga aan. ‘Een pinksterkindje, wat klinkt dat bijzonder. Misschien is het bij ons ook wel zo. Maar ons kindje wordt pas drie weken later verwacht. Die zin van dat pinksterkindje bleef maar in mijn gedachten. Waarom weet ik niet…’

Zoektocht naar troost

Het is 7 juni, eerste pinksterdag. De weeën zijn begonnen en Marga gaat naar het ziekenhuis voor de bevalling. Haar zoontje Benjamin wordt geboren, maar moet al snel het leven weer laten. ‘Gefeliciteerd en nu gecondoleerd? Niet te geloven en ik geloof het ook niet.’ Zij en haar man Jan worden overmand door verdriet.

Ze begint haar zoektocht naar de troost. Vaak moet ze het verdriet alleen verwerken, schrijft ze. Haar man gaat anders met het verlies om. Met haar moeder kan ze er niet over praten, ze vindt het te moeilijk. ‘Ik heb me vaak afgevraagd: wat is erger, het verdriet of de eenzaamheid in het verdriet? Ik denk het laatste.’ Bij Benjamin begint haar zoektocht naar ‘Iemand die je ten volle kent… Iemand die mee lijdt en troost.’

Een klein beetje troost en gedragenheid voelt ze later op het strand van Terschelling. ‘Het voelt onverwacht net alsof de wind en zee het allemaal wel begrijpen. Zij hebben geen woorden nodig. (…) Ik zie een stok liggen, pak deze op en schrijf daarmee in het natte zand de letters: Nooit meer alleen! (…) Eén heeft dit gezien en begrepen. Deze onnoemelijk grote ontdekking heeft Benjamin ons gegeven.’ Haar geloof wordt haar steun en toeverlaat.

Bloemstuk

In de jaren daarna volgt een miskraam, maar ze zet ook drie gezonde jongens op de wereld. Peter, Frank en Anne Jan. Uitgebreid beschrijft ze geluksmomentjes met hen en bijzondere anekdotes, vaak gevolgd door: ‘Gek zijn we op ze’, of iets dergelijks.

In november 1991 krijgt ze opnieuw een schok te verwerken. Haar collega en goede vriendin Hettie overlijdt op 31-jarige leeftijd aan een hersenbloeding. Een andere collega vraagt Marga om een bloemstuk te maken voor de begrafenis. In een boekenwinkel ziet ze de tekst: alles wordt nieuw. Ze vindt het hoopvol. ‘Niet dat ik dat zeker weet natuurlijk, maar die hoop zou ik Hettie met liefde gunnen!’ Ze wil het graag laten drukken op het lint dat bij het bloemstuk hoort, maar stuit daarbij op verzet van collega’s. Ze besluit het te laten, maar de vraag: ‘Maakt U alles nieuw?’ blijft haar achtervolgen. ‘Want wie zou (…) een antwoord kunnen geven?’ Ze waagt het erop om deze grote vraag aan God te stellen.

Maria Magdalena

Marga moet opnieuw miskramen verwerken. Elke keer moet ze weer om zien te gaan met intens verdriet. Toch weet de hoop het elke keer te winnen en voelt ze zich gedragen. Er wordt een methionine stofwisselingsstoornis bij haar vastgesteld en ze moet de rest van haar leven foliumzuur slikken. De arts acht de kans groot dat haar volgende zwangerschap hierdoor wél goed gaat.

In juni 1996 raakt ze weer zwanger en alles lijkt inderdaad goed te gaan. Elke keer als ze naar het ziekenhuis moet voor controle vindt ze het spannend. Ze pakt dan de bijbel en slaat deze steeds open bij het opstandingsverhaal van Johannes. Maria Magdalena is haar Heer kwijt is en moet huilen. Jezus noemt haar bij naam en vraagt haar het goede nieuws aan de andere apostelen te vertellen. ‘Ik las de inhoud van de tekst als: Ga maar, wees niet bang, want Ik ga met je mee.’ Ook haalt ze vaak veel troost uit muziek. ‘Muziek raakt een snaar bij het hart daar waar geen woorden komen. Daar waar niemand komt… Of toch…’

Aanwezigheid

Een paar dagen voorafgaand aan de bevalling is ze al in het ziekenhuis. Ze moet blijven, want de baby ligt overdwars. Na een incident met een agressieve man, voelt ze ineens geen leven meer in haar buik. Haar angstige vermoedens blijken uiteindelijk werkelijkheid: het kindje heeft geen hartslag meer. Als de arts constateert dat het hartje niet meer klopt is al haar geloof en vertrouwen in één klap weggeslagen.

Ze loopt in haar radeloosheid naar het dagverblijf waar ze een paar dagen eerder tussen de tijdschriften een bijbeltje had zien liggen. Ze pakt het op en slaat het open bij het opstandingsverhaal van Maria. Ze herkent Jezus’ aanwezigheid nu opnieuw in het lezen van het verhaal en wordt op dat moment heel rustig vanbinnen.

Onverwachte zonnestralen

Het gezin komt weer in een stroomversnelling van gemis en diep verdriet. Maar ze schrijft dat het verhaal van Maria haar blijft dragen. De dag voor de begrafenis houdt ze haar kindje, Robin Benjamin, in haar armen. ‘We planten jou, dwars door dit niet te verdragen verdriet, als een zonnebloemzaad in de aarde en er zal voor jou een nieuwe toekomst zijn. (…) Jij wordt nieuw! Jij bent al nieuw!’

In het boek wordt langzamerhand duidelijk dat zij telkens weer opnieuw een antwoord vindt op de vraag: ‘Maakt U alles nieuw?’. Al moet daar vaak extreem lijden aan voorafgaan. Haar leven lijkt ondragelijk zwaar, maar toch is dat niet helemaal waar. ‘De woorden en tóch spelen een belangrijke rol. En tóch is Hij een God van Leven… Ik ervaar de vaak onverwachte zonnestralen als een onmisbaar cadeau. Steeds zo onnoemelijk vaak als ik het nodig heb.’

Pinkstergeest

Die zonnestralen zijn soms ook daadwerkelijk zonnestralen. Of een duif, een regenboog, een speciale ontmoeting. Momenten waarvan wij al snel zouden zeggen: goh, wat toevallig. Toch lijkt alleen het woord ‘wonder’ recht te doen aan haar ervaring. Bijzondere momenten, je moet ze alleen nog wel even zien.

Marga schreef het boek zelf en heeft het met behulp van haar man uitgegeven. Het verhaal is in dagboekstijl geschreven, wat het erg persoonlijk maakt, alle heftige momenten zie je voor je gebeuren. En toch is het vooral een heel hoopvol boek. Het zonnebloemzaadje dat wordt begraven groeit elke keer weer uit tot een zonnebloem. Het doet Marga denken aan het pinksterverhaal. Ze vertelt: ,,Jezus leeft. Ondanks zijn dood is er volop toekomst. Het is een cadeau van het Leven als je mag ervaren dat God er voor jou wil zijn. We zijn gezegende mensen die net als de apostelen van toen mogen leven vanuit diezelfde Pinkstergeest.” En in haar boek schrijft ze: ‘Niet dat we alles begrijpen, maar het leven gaat God zij dank door… En de zaden uit de zonnebloemen geven steeds meer bloemen.’

www.maaktuallesnieuw.nl

Auteur Marga Dansen
Titel Maakt U alles nieuw...?
Uitgeverij Wijnia Publisher
Prijs 27.95 (paperback)

Reageren? nynke.bruinsma@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opsterland
Bewustzijn
boek