Thuis uit eten | Grieks goed, goed Grieks uit Leeuwarden

Er zijn de afgelopen tijd al veel gelegenheden in de Friese hoofdstad getest. Dit keer - op een doordeweekse dinsdag - komen we uit bij Rhodos Palace, de Griek tegenover Stadsschouwburg De Harmonie. Die is er zeker al zolang ik in de stad woon, en dat is dit jaar een kwart eeuw.

Rhodos Palace.

Rhodos Palace. FOTO LC

Op zich een prestatie van formaat, om het zo lang vol te houden. Daar moet enige kwaliteit aan ten grondslag liggen. Op de eigen website biedt Rhodos Palace verschillende afhaalmenu’s. Omdat we graag zelf bepalen wat we eten, bel ik voor de zekerheid even op met de vraag of we van de menukaart kunnen kiezen. ,,Is het voor vandaag?’’, vraagt mede-eigenaar Sotris Kontzes. Dat is het. ,,Want ik denk dat we eerder sluiten’’, waarschuwt hij.

Snel maken we onze keuze. Fakes (linzensoep) en pikilia hortofages (diverse hapjes, op de kaart beschreven als ‘vegetarisch/veganisch’) als voorgerecht. Lamssouvlaki (lamsfilet met paprika, ui en girosvlees) en kasbifteki (runder/kalfsgehakt gevuld met kasseri kaas) als hoofdgerechten. Als ik onze bestelling doorgeef, twijfel ik over ons dessert: revani (griesmeeltaart) of portokalopita (sinaasappeltaart)? ,,Je krijgt de tweede van mij, dan kun je proeven’’, is het aanbod. Dat is erg lief, antwoord ik.

Als ik ruim een half uur later ons eten kom ophalen, moet ik nog even wachten. Geen probleem. We praten even over de zaken. Kontzes vertelt dat het niet storm loopt met afhalen. ,,U bent de enige vandaag, en ik heb drie pakketjes voor Thuisbezorgd.nl.’’ Hij heeft posters op het raam hangen, waarop hij zijn ongenoegen uit over het regeringsbeleid en zegt: ,,We moeten creatief zijn. Maar als we mensen de straat op willen sturen, moeten die verzekerd zijn. En als we iets anders willen, is een vergunning nodig. Elke weg die je kiest, heeft weer een nieuwe drempel.’’ Ik heb met hem te doen. Wat hij met zijn team heeft opgebouwd in meer dan 25 jaar staat nu te wankelen.

Voordat ik twee papieren tasjes van hem krijg, geeft hij me alvast een klein flesje ouzo, chocolaatjes en snoepjes. ,,Deze is met warme gerechten, de andere met koude’’, wijst hij aan als de tasjes gevuld zijn. ,,En laat me weten welke van de twee je het lekkerst vindt’’, roept hij me na als ik vertrek, doelend op het toetjesdilemma.

Thuis zetten we onze hoofdgerechten zolang in de oven en pakken de voorgerechten uit. We delen de fakes, een lekker pittig soepje met linzen en groene kruiden. Niet te zwaar en een goede portie voor een voorgerecht.

De tafel staat daarna vol kleine bakjes met lekkernijen. De spanakopitas (bladerdeeg met spinazie) gaat doormidden. Het filotdeeg is flinterdun en nog heerlijk knapperig. De dolmadaki hortofago (met rijst gevuld koolblad) is naar ons idee wat flauw. Het courgettetaartje heeft iets van een groente-omeletje. Snijbonen met ui, en Griekse bonen in tomatensaus zijn warm en sappig. Superromige yoghurt met komkommer en knoflook (tzatziki) smaakt goed op het nog warme brood (twee soorten), en de melitzana (auberginesalade) heeft een lekker fris accent. Dat contrasteert fijn met het zoet van florinis (geroosterde paprika) en zoute olijven en rode ui in bakje zes. Of is het zeven? Het is maar goed dat we trek hebben, want dit is op zich al een flinke start.

Mijn tafelgenote geniet vervolgens van haar lamssouvlaki. Het vlees heeft een mooi ruitpatroon van de grill. ,,Maar niet zwart’’, prijst ze. ,,Het vlees is mals, niet te sterk gekruid. Precies goed!’’ Mijn kasbifteki is een ovalen soort gegrilde hamburger, gevuld met kaas. Kruidig, maar inderdaad niet té. We hebben er met tomatenpuree gekleurde rijst bij, stevige frieten en choriatiki (gemengde salade). En we vermoeden dat de saus met stukjes champignon bedoeld is voor bij het vlees, al staat het nergens in het menu.

We sluiten af met de twee desserts. De griesmeeltaart is doordrenkt met honingsiroop, smeuïg met een hint van kokos. De beloofde ‘lichte citrussmaak’ valt misschien daardoor wat weg. Nu was ik vroeger al een liefhebber van griesmeel, maar dit is lekkerder en luchtiger dan de pudding die Nederlanders ervan koken. De sinaasappeltaart is een laagjestaart van cake en luchtige crème. ,,Meer variatie, en daarom mijn favoriet’’, vindt mijn disgenote. Er is bovendien meer sinaasappel in dit, dan citroen in het andere dessert. Maar beide zijn een heerlijke afsluiting van een goed maal. Nagenietend besluit ik om binnenkort in elk geval de desserttest te herhalen.

Leeuwarden - Rhodos Palace: Ruiterskwartier 47, ma t/m za 16.30-24 u, zo 16-24 u, 058-213 2001


Je kunt deze onderwerpen volgen
Leeuwarden
Eten & drinken
Hete Soep