Een ‘gekke sport’: de organisatie van maaltijdbezorging bij strandpaviljoens

Vijf Waddeneilanden, vijf strandpaviljoens, één crisis: de coronapandemie. Nu steeds meer coronamaatregelen verleden tijd zijn, is het tijd om met de eigenaren terug te blikken. Hoe hebben zij de coronacrisis tot dusver ervaren? In deze tweede aflevering: de organisatie rondom het bezorgen van maaltijden.

Gasten op het terras van standpaviljoen De Marlijn op Schiermonnikoog. De Marlijn bezorgde een tijd lang ook maaltijden op het eiland.

Gasten op het terras van standpaviljoen De Marlijn op Schiermonnikoog. De Marlijn bezorgde een tijd lang ook maaltijden op het eiland. Foto: Ilja Zonneveld

Nadat Nederland in 2020 op slot was gegaan, werd het stil op de Waddeneilanden. Heel stil. De boten voeren minder vaak. Toeristen lieten zich niet zien. In de dorpen was het rustig, vrijwel uitgestorven. Op de fietspaden in de duinen kon je lange tijd fietsen zonder een ander levende ziel tegen te komen. De natuur wende er snel aan: zeevogels streken neer op plekken waar ze normaal gesproken uit de buurt blijven omdat het er te druk is.

Klusjeslijsten afwerken

De rust en stilte heersten tijdens deze eerste lockdown ook in de strandpaviljoens op de Waddeneilanden. Dat was vaak van korte duur. In verschillende gevallen werd eerst de klusjeslijst erbij gepakt. Zo ook bij De Marlijn op Schiermonnikoog.

Eigenaar Simon Adler dacht dat hij en zijn team zich daarmee wel zouden vermaken, voor die paar weekjes dat die lockdown zou duren. Dat was tenminste zijn verwachting, dat het allemaal weer snel voorbij zou zijn. ,,Maar het bleef toch niet bij twee weken.”

Hij dacht na over wat hij kon doen als ondernemer. ,,Maar er waren gewoon geen gasten. Het was heel stil en rustig, echt een gekke tijd. Je zag pas vanaf de paasdagen dat de boten weer vaker gingen, dat de mensen weer durfden te komen.”

Tafel bij de deur

Vanaf toen stond de voordeur van De Marlijn weer open. Met een tafel die diende als versperring én als afhaalbalie voor. Naarmate het drukker werd op het eiland, besloot Simon om daarnaast te bezorgen. Ook tijdens de tweede lockdown deed hij dit.

Hij vertelt erover op 10 mei 2021, in de ochtend. Nog steeds staat een tafel bij de voordeur. Fietsers en strandbezoekers kunnen daar drinken en eten afhalen. Heel druk is het nog niet, daarvoor is het nog te vroeg deze maandag.

De enige achtergrondgeluiden die te horen zijn tijdens het gesprek in De Marlijn komen uit de keuken. De koks bereiden zich voor op de middag. Vanaf 12.00 uur is het terras open en vaak is het dan meteen spitsuur. Simon heeft al meerdere keren meegemaakt dat mensen voor twaalven al staan te wachten.

Organisatie in de keuken

Het thuisbezorgen van maaltijden is inmiddels al wel voorbij. Hij vond het een leuke tak van sport, voor zolang het duurde. Een enorme organisatorische uitdaging was het voor hem niet.

,,Het zat ‘m vooral in hoe je alles in de keuken organiseert. We moesten maaltijden maken die we lang warm konden houden. En er moesten goede verpakkingsmaterialen komen. Maar heel Nederland was natuurlijk op zoek naar het beste bakje of zakje. Dat was wel lastig. Soms bestelden we verpakkingsmateriaal, maar kwam dat niet op tijd binnen. Of hadden we bakjes maar bleek de zeetong daar niet in te passen.”

Telefonisch compliment

Allemaal avonturen waar hij wel om kan lachen. ,,Het is een gekke sport, dat bezorgen, maar wel leuk. Het maakt je creatief.”

Deze positieve noot kenmerkt de jonge ondernemer. Hoewel hij vooral plezier heeft als hij mensen in zijn paviljoen mag ontvangen, zag hij ook wel de charme in van het thuisbezorgen.

,,Ook door het gevoel dat je naderhand had. Zo van: dat hebben we als team toch voor elkaar gekregen. Er waren altijd mensen die na het eten naar ons belden om te zeggen: ‘Wat was het lekker!’ Dat was hartstikke leuk.”

Uitgebreide planning

Zo relatief ontspannen als Simon het thuisbezorgen heeft ervaren, zo anders was dat bij Paal 17 op Texel. Het grootste bewoonde eiland van Nederland, ongeveer vier keer zo groot dan Schiermonnikoog.

Het eiland telt bovendien zeven dorpen, in plaats van één. Het zijn mogelijke verklaringen voor het verschil in werkdruk. Want volgens Emmeke Ran, manager van Paal 17, kwam er bij hen best veel bij kijken om het thuisbezorgen goed op orde te krijgen.

,,Zorgen dat het eten goed aankomt, dat stond op één”, vertelt ze. ,,Daar zat een hele planning achter. Op drukke dagen hadden we vijf, soms zes auto’s rondrijden. Die zesde was voor noodgevallen. Ging er bij een auto iets mis, was er bijvoorbeeld een gerecht vergeten, dan kon die zesde er snel achteraan.”

Gaandeweg leren

De logistieke uitdaging was mede omvangrijk vanwege de afstanden die de auto’s moesten afleggen. Een ritje naar vakantiepark De Krim nam al snel iets van twintig minuten in beslag.

,,Je wilt niet dat je eten koud aankomt. Daarin hebben we wel moeten leren. We hebben op een gegeven moment een eigen systeem verzonnen met warmhoudboxen. We legden daar stenen in die we hadden verwarmd. De boxen werden zo een soort oven. Dat werkte goed.”

Puzzelen

In de keuken werden maaltijden bereid. Die werden in een andere ruimte ingepakt - een tas voor warm eten en een tas voor koud eten. Elk tasje werd voorzien van nummer en tijdstip. Ondertussen werden de groepsapps, die speciaal voor de logistieke planning waren aangemaakt, nauwlettend in de gaten houden.

,,We konden zo volgen hoeveel minuten de chauffeur verwijderd was van zijn of haar bestemming. Het was best een gepuzzel. Ook omdat we er nog afhalen bij deden. Op de drukste avonden hebben we 110 gerechten thuisbezorgd en laten afhalen.”

Snel schakelen

Dit alles bleven ze doen, ook toen de terrassen tussen 12.00 en 18.00 weer open mochten. ,,We draaiden terras, daarna rolden we meteen door in het bezorgen. Erg intensief, maar het waren inkomsten die we goed konden gebruiken.”

Na hele drukke avonden voelde het voor Emmeke net alsof de paviljoens van Paal 17 de hele dag bomvol hadden gezeten. ,,Dat je dacht: dat hebben we toch maar weer geflikt.”

Met het verruimen van de openingstijden naar acht uur ‘s avonds, en later naar tien, kwamen de bezorgauto’s stil te staan. Tot vreugde van Emmeke. Ze is na jaren werken in de horeca, met het plannen van evenementen als één van haar favoriete werkzaamheden, wel een hoge werkdruk gewend. ,,Maar ik ben blij dat het bezorgen van maaltijden voorbij is.”

Eenvoudige hapjes

Van de vijf paviljoens waren Paal 17 en De Marlijn de enige die maaltijden bezorgden. Paviljoen Oost op Vlieland was gesloten tijdens de beide lockdowns. Heartbreak Hotel op Terschelling en Strandpaviljoen Ballum kozen alleen voor afhalen.

Beide begonnen hiermee in de tweede periode. Eele Jan Bergsma van Strandpaviljoen Ballum was tijdens de eerste lockdown in 2020 te druk met kluswerkzaamheden in het paviljoen, dat hij toen net had overgenomen.

,,In de tweede lockdown verkochten we eerst lunch, maar dat liep niet goed. Dus sloten we de keuken en verkochten we broodjes rookworst en huisgemaakte koeken. Zo hebben we nog iets van inkomsten kunnen genereren, maar dekkend was het absoluut niet.”

Personeel betrekken

Cedric Hartendorp van Heartbreak Hotel was ook vooral bezig met klussen tijdens de eerste lockdown. Werkzaamheden uitvoeren waar ze normaal minder snel aan toe komen.

,,Tijdens de tweede lockdown koos ik wel voor afhaal, omdat ik het personeel betrokken wilde houden bij bedrijf. We waren vier uur per dag open. Op zonnige dagen was het heel leuk. Maar we hebben ook wel dagen gehad dat we in die vier uur vijf warme chocomelk verkochten. Elke euro was er één, maar het was natuurlijk niet rendabel. Toch was het goed om alles draaiende en werkend te houden.”

Voor deze reeks artikelen zijn vijf mensen geïnterviewd: Emmeke Ran, manager Paal 17 (Texel), Willem Joosse en Joanke Otten van Oost (Vlieland), Cedric Hartendorp van Heartbreak Hotel (Terschelling), Eele Jan Bergsma van Strandpaviljoen Ballum (Ameland) en Simon Adler van De Marlijn (Schiermonnikoog). Ze komen in wisselende samenstellingen aan het woord.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Schiermonnikoog
Waddengebied