Verre liefde in lockdown: de smachtende harten van internationale stellen

Een geliefde over de grens in een wereld die op slot zit door een pandemie. Corona zorgt voor smachtende harten van internationale stellen die inmiddels al dik een jaar gedwongen van elkaar gescheiden zijn. Nederland maakte vorige zomer de regels voor langeafstandsrelaties soepeler, maar elk land heeft zijn eigen Covid-regime met in- en uitreisverboden. Drie Friezen vertellen over hun verre liefde. Waar lopen ze tegenaan? Wanneer zagen ze elkaar voor het laatst en hoe houden ze het liefdesvuur na een jaar van lockdowns en dichte grenzen brandend?

Riekele Brinkman en Claire Lovedee.

Riekele Brinkman en Claire Lovedee. EIGEN FOTO

Dan toch gelijk maar een partnercontract

Het is bijna anderhalf jaar geleden. Als Riekele Brinkman (23) zich bedenkt dat het december 2019 was dat hij zijn lieve Claire Lovedee (22) voor het laatst in zijn armen had, dan klinkt dat net zo ongelofelijk als het in werkelijkheid is. ,,En dan te betinken dat it noch wol in jier duorje kin foar’t wy wer by elkoar binne.” Het is om tegen de muren op te vliegen. Zijn Australische vriendin zit aan de andere kant van de wereld, op 17.000 kilometer afstand opgesloten in haar land.

Riekele leerde zijn Claire in 2012 kennen via het gamen. ,,Wy diene itselde kompjûterspultsje en sieten tafallich by elkoar yn it team.” Hij op zijn kamer in Surhuizum, zij vanachter een scherm in een Australisch stadje vlak boven Sydney. De twee zochten elkaar op via een gameplatform ,,om gewoan noch wat te praten. Nei in pear jier wienen we noch oan it praten.”

Elkaar ontmoeten was na al dat gechat misschien ook wel gezellig. En zo kwam het dat Claire in juli 2018 opeens naast hem zat in Surhuizum. Sindsdien is het dikke mik. Hij vloog al drie keer haar kant op en zij net zo vaak naar hem. De 23 reisuren die ze nodig hebben om elkaar te bezoeken, vallen in het niet bij de zalige weken en soms maanden samen.

Voorheen zagen ze elkaar soms twee of drie maanden niet. ,,Dat fielde al lang, mar is achterôf in makje”, zegt Riekele over de coronaklem waarin hij nu zit. Contact bestaat nu uit een dagelijks videobelletje via whatsapp. Het tijdsverschil is een crime, vindt Riekele. ,,As ik op bêd gean, is sy krekt wekker en oarsom. Tiid om mei elkoar te praten is lestich.”

Met foto’s en berichten vertellen ze wat ze doen en beleven. Riekele stuurt regelmatig kaartjes en cadeautjes en dozen vol lievigheid. ,,Ynkoarten is se jierdei, dan stjoer ik har ek wer in pakketsje.” Hij stopt er dikke repen Milka-chocola in - dêr is se gek op - en een T-shirt met een afbeelding van het Meisje met de Parel. ,,Se is hielendal fan fan it skilderij. Doe’t se hjir wie, ha we nei it Mauritshûs west om it te sjen.”

Maar dat is het. Dat hij ‘zijn’ parelmeisje gauw weer in de armen kan sluiten, blijft voorlopig een droom. Hij mag Nederland wel uit en zij komt er hier wel in. Australië is het probleem, dat zet de grens potdicht in de hoop het virus zoveel mogelijk buiten de deur te houden. Daar wordt niemand zonder geldige reden toegelaten en mogen inwoners het land ook niet zomaar uit.

Riekele heeft zijn hoop gevestigd op versoepeling nu wereldwijd de vaccinatie op gang is. Maar de Aussies doen rustig aan. Het virus is daar redelijk onder controle. De druk om iedereen zo gauw mogelijk in te enten, is er niet zo. Terwijl Riekele denkt: ,,Alsjeblieft, prik troch.” Op zijn vroegst is Claire in december gevaccineerd.

In de hoop eerder wat schot in de zaak te brengen, willen Riekele en Claire zich in Australië laten registreren als partners. ,,Dan hast offisjeel in relaasje en kinst elkoar earder sjen.” Tot die tijd probeert hij de dagen ,,wat troch te kommen”. Hij helpt zijn vader op het melkveebedrijf in Kollumerpomp. Dat verzet de zinnen. Claire doet hetzelfde met haar werk in een kledingwinkel en haar eigen sieradenbedrijfje.

Zodra hij haar stem hoort of haar lieve lach op z’n telefoonschermpje ,,dan is it wol wer goed.” Maar wat mist hij haar. ,,Fan de earste dei ôf, fielde it goed. Wy ha noait in ferkeard wurd tsjin elkoar sein.” Maar als hij ‘s avonds alleen in bed kruipt, bijt het gemis. ,,Ik soe wolle dat se wat by my omstrúnt. Wat dom praat. Tegearre binne dingen safolle leuker. Mar dat kin samar noch in jier duorje.”

Telefoonsnert en een brief aan de president

Ze hebben echt alles geprobeerd om elkaar te zien. ,,Mar dan echt alles. Ik ha sels president Biden in brief stjoerd.” Marrit van der Heide (22) uit Rotsterhaule trok alles uit de kast om haar vriend Alec Waters (24), al was het maar voor even, dichtbij te hebben.

Ze ontmoette hem in 2018 toen ze voor twee jaar in Seattle woonde en werkte als au pair. Hoe ze die stoere Amerikaanse militair aan de haak sloeg? ,,Miskyn in anticlimax, mar úteinlik kenne we elkoar fan Tinder.” Toen Marrit in 2019 terug ging naar Nederland om te studeren, hadden de twee negen maanden dikke verkering. ,,Ik wenne by him, wy hiene echt al in basis. Wy soene wol sjen hoe’t it rûn, mar ús leafde woene we in serieuze kâns jaan.”

Bij het afscheid maakten ze een afspraak: Langer dan zes maanden zou er nooit zitten tussen een ontmoeting. Marrit vloog die zomer opnieuw naar haar lief voor een vakantie en hij kwam in december 2019 over voor een romantische kerst. Dat is nu anderhalf jaar geleden - en de laatste keer dat ze samen waren.

Toen de pandemie de wereld vorig jaar maart in zijn greep nam en president Trump Amerika op slot gooide, had Marrit steeds de hoop dat het gauw voorbij zou zijn. ,,Earst giest út fan de simmer. Dan septimber, letter wurdt dat kryst.” Maar toen ook dat niet lukte, hoopte Marrit maar op niks meer.

Alec is militair en momenteel gestationeerd in Texas. Het leger verleent hem geen verlof om af te reizen naar zijn Friese lief. En zij komt er ook daar niet in. De VS hebben een inreisverbod voor Schengenlanden die als hoogrisicogebied zijn aangemerkt. Alleen voor officieel geregistreerde partners of familie kunnen uitzonderingen worden gemaakt. Voor de tortelduiven een keiharde no go .

Reden voor Marrit om in de pen te klimmen en met een Dear Mr. President te proberen Jo Biden aan te zetten tot wat begrip en misschien hulp. ,,Is der gjin útsûndering te meitsjen foar minsken mei in relaasje? Dy soene se sjen moatte as ‘familiegerelateerd’. Ik bin gjin toerist.” En wat was het antwoord vanuit het Witte Huis? ,,Ik ha neat heard, helaas.”

Dus nu zijn ze overgeleverd aan digitaal contact. ,,Gelokkich libbe we yn de 21ste ieuw en ha we ús tillefoan.” Elke dag vliegen tig appberichten de oceaan over en vertellen ze over elkaars dag. Hij stuurt haar elke maand een bos bloemen, zij hem pakketjes met Fryske dúmkes en sûkerlatten.

Ze daten via de telefoon en hebben zo kaartavondjes of kijken samen naar dezelfde film. Ze koken zelfs samen. Dan sturen ze elkaar een recept, halen beide ingrediënten in huis en kokkerellen synchroon. ,,Sa ha we al spaghetti iten en snert. Dat fynt hy hearlik.”

Tuurlijk zit ze er wel eens helemaal doorheen. Dan hebben shitty-gevoelens de overhand en wordt ze wanhopig. ,,Dan tink ik: ik kap mei myn stúdzje, flean nei Meksiko en sjoch wol hoe ik Amearika ynkom. Soks is fansels in opwelling en net realistysk.”

Maar verder houden ze het hoofd koel en kijken ze uit naar het begin van de zomer als vaccinatie toch echt weer wat lucht en perspectief zal bieden. En als het nog langer duurt, koersen ze op plan B. Dan vliegt Alec naar een plek op de wereld die de VS niet als ‘hoog risico ‘zien en reist Marrit daar ook heen. ,,Aruba of sa.”

Want corona kan nog zo’n spaak in het wiel steken, hun liefde is zo sterk dat ze dwars door alles heen voor elkaar gaan. ,,Us doel is net feroare troch dizze pandemy.” Zodra Marrit haar studie tot verpleegkundige over twee jaar af heeft, dan vertrekt ze naar de States. Naar Alec. ,,Dêrhinne en trouwe.”

Alles op de speaker, zonder camera

Zij zit in Eastermar, hij in Zuid-Korea. Sietske Bijlsma heeft sinds anderhalf jaar een relatie met Won-Gyeom. Wat begon met een grapje op Tinder, groeide uit tot dikke verkering.

,,Nee, hij woont bepaald niet om de hoek’’, lacht Sietske als ze vertelt over haar vriend, die momenteel duizenden kilometers van haar verwijderd is.

Toen ze elkaar leerden kennen in het najaar van 2019, woonde hij een stuk dichterbij. Won-Gyeom studeerde mechanical engineering aan de Hanzehogeschool in Groningen. Sietske (20) deed toen nog de pabo in Leeuwarden. Tijdens een saaie les pakten vriendinnen haar telefoon om een geintje uit te halen; ze matchten haar op Tinder aan Won-Gyeom Kim (20).

,,Ik was niet op zoek naar een relatie, maar ik wist toevallig wel wat van Zuid-Korea, ik vind die popmuziek zo leuk.’’ De twee begonnen te chatten en voelden een klik. ,,We hadden veel gemeen, en ik vind andere culturen interessant.’’

Na een paar weken wilden ze elkaar wel eens in het echt zien. Op aandringen van haar ouders - die het allemaal nogal spannend vonden - spraken ze de eerste keer bij haar thuis af. Sietske: ,,Dat was een beetje ongemakkelijk, maar uiteindelijk werd het heel gezellig. We hebben spelletjes gedaan, gewandeld en veel gelachen.’’ Het was, kortom, ‘aan’.

Vanaf dat moment zagen ze elkaar vaker. Tot eind april 2020, toen Won-Gyeom terug naar Zuid-Korea moest om in dienst te gaan. Sietske en haar ouders brachten de jongen naar Schiphol. ,,Verschrikkelijk’’ vond ze het om afscheid te moeten nemen van haar vlam. ,,We hadden geen idee wanneer we elkaar weer zouden zien, we wisten alleen dat het lang zou duren.’’

In het begin konden ze dagelijks videobellen, maar toen zijn trainingstraject begon, hadden ze twee maanden lang amper contact. ,,Op een gegeven moment mocht hij één keer per week een Koreaans nummer bellen. Zijn vader was zo lief om zijn nummer beschikbaar te stellen en mijn telefoon op de speaker te zetten.’’

Inmiddels is haar vriend bij de militaire politie geplaatst. ,,Hij heeft drie uur per dag de beschikking over zijn telefoon, dus we kunnen bellen, maar hij mag zijn camera niet gebruiken. Het is allemaal heel streng daar, maar zo proberen we er een beetje doorheen te komen.’’

Nu ze elkaar een jaar lang niet hebben gezien, kan Sietske amper wachten om naar hem toe te gaan. ,,Als er geen corona was geweest, hadden we elkaar waarschijnlijk al een keer gezien. Dan had hij bijvoorbeeld twee weken verlof genomen en was ik daar heen gegaan.’’

Maar komende zomer naar Zuid-Korea vliegen zit er helaas niet in. ,,Vanwege corona zien we dat niet zitten. Je moet dan twee weken verplicht in quarantaine in een speciale accommodatie en dat is heel duur.’’

Nu is het plan om Won-Gyeom in december, als zijn diensttijd erop zit, te verrassen met een bezoek. ,,Hopelijk zijn de regels dan wat soepeler.’’ Volgend voorjaar komt de Zuid-Koreaan weer terug naar Nederland. ,,We willen gaan samenwonen in Leeuwarden en dan allebei aan een opleiding beginnen.’’ Sietske kan niet wachten, maar moet nog even geduld hebben.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Coronavirus
Psyche
Instagram