Nieuwe schors voor verbrande bomen in Australië

Oud-Sneker Annemarie Davies (40) uit Sydney schreef in januari en februari in een vijfdelige rubriek over de enorme natuurbranden die Australië toen teisterden. Ze blikt nog een keer terug op 2020.

FOTO AFP

FOTO AFP /PETER PARKS

‘2020, the year that keeps on giving.’ Zo noem ik dit jaar en nu zijn we alweer in december beland. Wie had gedacht dat we er ooit heelhuids zouden komen gezien de drama’s waar we doorheen gesleept zijn. Eerst de branden, toen de overstromingen gevolgd door Covid en voor mij persoonlijk een K-diagnose (kanker, red). 2021 is voor ons een nieuwe start. Het voelt zo... ‘t is zo!

De branden van 2020 waren een slechte start van dit jaar en hebben zeker een grote impact gehad op heel veel mensen. We hebben het er nog vaak over met Kim, de eigenaresse van Grey Gum Cafe. Zij zorgde ervoor dat alle brandweermannen voldoende te eten en te drinken hadden. Kim is een legend hier in Putty!

Jonge schors

Het vuur liet hectaren zwarte stompjes achter. Het was echt zo extreem dat ik niet had gedacht dat er ooit weer een blaadje zou opkomen uit de verblakerde grond. Maar, wonder boven wonder, het groen kwam toch op en al enkele weken nadat het vuur gedoofd was. De bomen waarvan je zeker was dat ze dood waren, zelfs die kregen nieuw blad!

Voor het eerst in acht jaar regent het hier weer volop en kun je duidelijk zien dat het landschap zich heeft hersteld van de ramp die het trof. Weet je, de Australische gum trees (zoals eucalyptus, red) zijn hier aan gewend. Branden maken deel uit van de natuur hier. Met de extreme temperaturen in onze zomers komt er brand, dit is al duizenden jaren zo. Van de verbrande zwartgeblakerde boomstammen begint nu de schors af te vallen en daaronder komt een prachtig mooie nieuwe jonge schors te voorschijn.

Tumor

De dieren zijn er ook gewoon weer. ‘s Avonds wemelt het van de possums (buideldieren, red) en vossen. Overdag zie je enorm veel kangoeroes en wallaby’s. Nu het weer warmer wordt zien we slangen en goanna’s (varanen, red) en de meest dodelijke spinnen. De vogels zijn er en maken overal nestjes. Het leven gaat gewoon door. Ik vind het heel erg mooi om te zien dat na zo’n enorm grote brand het landschap zich gewoon weer herstelt.

In maart, net voor de Covid-lockdown, besloot ons gezin te verhuizen naar onze vakantieboerderij in Putty. Hij stond er nog en ik had net te horen gekregen dat ik een kwaadaardige tumor op de schildklier had en dus beter niet tussen zieke mensen kon gaan zitten. Bovendien zou het voor de kinderen veel leuker zijn om lekker in de natuur te zijn. We wilden absoluut niet in een huis in suburbia opgesloten zitten voor onbepaalde tijd.

Geen vuilnisman, geen postbode

Dus regelden we de verhuizing naar de farm en lieten de ‘convenience’, het gemak, van de stad achter ons in ruil voor complete isolatie. Complete isolatie, denk daarbij aan geen vuilnisman, geen postbode, alleen regenwater uit een tank en geen supermarkt of winkel in een straal van 100 kilometer.

We konden heerlijk buiten zijn en doen en laten wat we wilden. Er was geen ziel in de buurt. Het mooiste cadeau dat Covid ons gaf was de verhuizing van de drukte van Sydney naar een kalme rustige plek in de natuur en het feit dat mijn man thuis moest gaan werken. Gezinnen hebben meer tijd voor elkaar. En dat vind ik belangrijk.

‘Vrijheid is luxe’

Maar onze tijd hier in Putty zit er over drie weken op. Nadat ik ben geopereerd en nu weer hersteld ben hebben we al onze spullen weggegeven en verkocht.

Het blijkt dat je helemaal niks nodig hebt; alleen je gezin en een dak boven je hoofd. Dit is wat het bushleven ons heeft laten inzien.

We hebben in oktober een caravan gekocht en vertrekken volgende week om daarmee door heel Australië reizen. Mijn vriendin zegt: ,,Weg luxe leven.’’ Ik zeg: ,,Vrijheid is luxe.” Je hebt niks nodig, alleen elkaar.

Mocht je ons avontuur willen volgen dan kun je ons vinden op Facebook of Instagram @Familyof5drive.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Terugblik 2020