Muziek als een relativering waar ik me in kan verliezen

Tussen de boeken die ik in verhuisdozen stopte, vond ik laatst ook een schriftje. Toen ik het opende, herkende ik meteen het handschrift van mijn vroegere pianolerares. Ze tekende korte noten met een vlaggetje en lange doorzichtige met alleen een stokje. Eronder schreef ze ‘Ene’, ‘Ene - tweeë-e’. We klapten met onze handen de maat, zodat ik wist in welk tempo ik ze daarna moest spelen.

Anne-Goaitske Breteler.

Anne-Goaitske Breteler. FOTO LC

Van mijn vierde tot mijn dertiende kreeg ik een keer in de twee weken les. Dat halfuurtje vond ik best prima, maar het huiswerk dat ermee gepaard ging, ervoer ik heel anders. Meermaals heb ik mijn ouders gesmeekt of ik mocht stoppen, maar in hun poging tot een muzikale opvoeding was daar geen denken aan. ,,Der komt in dei dan bist ús tankber’’ was hun verweer, maar daar had ik weinig vertrouwen in.

Nieuws

menu